یه پیشنهاد بیربطه به گمونم دلنشین، که با این نوشته میچسبه:
« ترانهی هنوز پاریس نرفتم »
هیچ حرفی برای گفتن نداشتم. تنها آمدم که بنویسم: « هستم. »
تنها هستم.
عصبی هستم.
زودرنج هستم
بهانه جویی میکنم.
بدخلق هستم.
مدام بیتابم.
از تقریبا هر شرایطی ناراضی هستم.
مهمتر از همه، بیپول و پشتوانه، هستم.
ولی زنده هم هستم.
با وجود همهی اینها، امروز از خانه بیرون زدم.
اخم کردم.
غر زدم .
ولی سعی کردم یک مقدار از محدودهی امن اتاقم دور بشم.
تا همین چند دقیقهی پیش بیرون و مشغول برنامههای جابجایی بودم .
و الان بعد رسیدن خانه و یک نیمهی هندوانه را تنهایی بالا رفتن، آمدم اینجا تا فقط بگویم: « هنوز زورم به نوشتن میرسد.