« هنرمند، مثل یه گوشیِ هَنگ کرده، وسط یه خروار گوشی سالم می‌مونه! یه دفعه، خاموش میشه... بلندگوش قطع میشه... صفحه‌کلیدش کار نمی‌کنه و... » این را احسان، در چند دقیقه‌ی آخر صحبت‌هامان گفت و من بی‌رودربایستی، بدون فکر کردن، گفتم که نفهمیدم، می‌شود دوباره توضیح بدهی؟ و او داد: « یه جا آروم و قرار نداره. وسط یه تصمیم، یکهو، کنسلش میکنه. چیزایی که بقیه رو خوشحال میکنه، یه درصد هم براش ارزش نداره و برعکس... مدل رابطه برقرار کردنش، با نود درصد آدما فرق داره و... » من: « خب، اینایی که گفتی، بیماریِ که؟ » گفت: « هست. البته شاید از دیدگاه ما... و اینکه اصلا شاید بیماری، برای رشد، لازم باشه، چمیدونی؟ » از این‌طرف گوشی، شانه بالا انداختم و با یک مقدار نمک، به ادامه‌ی حرف‌هایش گوش دادم و...
