انگار گاهی اوقات فقط باید بود. نیازی به حرفهای فلسفی و دهانپرکن نیست، باید بود و شنید. همین که دلت بیاید از زمان تفریح و خلوت کردن برای خودت، بزنی و یک جفت گوش بشوی برای کلهای که پر از نیاز برای شنیدن است، بزرگترین تراپی دنیاست.
خیلی وقتها نیازم به تایید شدن، اینکه بگویند فلانی را ببین چه مرد بزرگی است... نگاهش کن چقدر دلسوز است و... بیشتر از دلیلی که طرف مقابلم برای کمک، از من نیاز دارد، برایم مهم است. دلم میخواهد همه بفهمند که امروز من یک کاری کردم! با انگشت، اشاره شدن را دوست دارم و این، دست خودم نیست.
امروز برای انجام کارهایی که قرار نیست اقلا تا یک ماه دیگر دست از سرم بردارند، دستتنهاتر شدم و جالب بود که باید برای همان طرف مقابل، شکلک هم درمیآوردم تا حالش سرجاش بماند. چه میشود کرد، ظاهراً خودم باید به تنهایی از پس کارهای جابجایی سالن بربیایم. این یک واقعیت است. سعی میکنم هربار یک مقدار بیشتر قبولش کنم. ولی از آنطرف یادم بماند که میتوانم به همکارم ( رفیقم ) امید هم بدهم. خوب میشود. به مراسم عروسیاش میرسد. خودم هم اتفاقا کلی برای رقصیدن تمرین میکنم و... هرچی سرجای خودش. خندهدار است. چون همین الان که دارم مینویسم، از فردا میترسم! از سر زدن به دوستم. ولی دلم با انجام هردوشان هست؛ حتی شده با ترس و اخم و جیبِ خالی و... الان بیمارستانم و احتمالا فردا هم ج۹خودم را در حین انجام کارهای سالن، میبینم.
با همهی این حرفها، چه خوشم که الان دارم مینویسم. شاید به آن شکلی که انتظارش را دارم، چیزی از دردهایم کم نکند ولی لااقل از آن کارهاییست که من را یکم بیشتر شبیه خودم میکند.