
سخته کسی رو دوست داشته باشی و اون تورو.. ندونی که دوست داره یا نه!
سخته که غذا برات سرد و بدمزه بنظر بیاد. به نخودها و لپهها خیره بشی و با قاشقت هی اینور و اونورشون کنی و میل به هرچی داشته باشی جز یه لقمه دیگه نهار!
اما ذهنت گرسنشه! میل داره باز به اونی فکر کنه که معلوم نیست الان کجاست و داره چطور زندگی میکنه. اصلا زندهس؟
اگه از من بپرسی، میگم من که بعدِ رفتنش مردم! اتفاقا چند دقیقه قبل از جداییمون بود که بهش گفتم:《مهلا من با رفتنت میمیرم.. و اون توی جوابم کوتاه فقط گفت که نگران نباش تابحال هیچکی از جدایی نمرده.》
سخته که تلخترین حرفهای زندگیتو خوشخط بنویسی![بی ربط]
هنوزم سوژهی فکر کردنام، اونه. به خودم حق میدم که باز احساسم رو درگیرش کنم. حالِ خودمو خراب کنم و عصبی بشم. خیره بشم به یه نقطه و باز.. یه ترانهی غمگین و طبق معمول، غرق در فکرِ کسی که نیست..
میدونی، آدم وقتی کارِ آخرِ جملههاش، به چندتا نقطه میرسه، یعنی دوست داره حرف بزنه اما مخاطبش خیلی وقته که قرار نیست پیداش بشه تا دستاشو بزاره زیر چونهش و زُل بزنه تو چشماش..
با اینحال، گاهی انقدر چهرهشو فراموشم میشه که فقط با فکر کردن به عکسایی که توی آلبوم عروسیمون ازش داشتم، یادم میاد چه شکلی بود. آلبومی که دو سه سال پیش آتیش زدم.
گاهی خاطرههاش انقدر ازم فاصله میگیرن که یلحظه به عقلِ خودم شک میکنم؛ اصلا با همچین آدمی زندگی کردم یا اینا همش توهمه؟!
با همهی اینا، بنظرم جالبه که هربار یادش میفتم، واسش وقت میزارم و احساس میکنم که اونم وقتی اسممو یادش میاد، یلحظه میره تو خودش و..
همین خوبه!
《پاراگراف آخر، اقتباس از ترانهی همین خوبه. باصدای آقای اِبی عزیز و سرودهی اقای محسن شیرالی》