
همیشه یه پرانتز دَمدَستم هست، برای وقتایی که آدمای اضافه دوروبرم میپِلکن! درها رو که نمیشه بست؛ هرچقدر هم که سرد باشه! پس لبخناول، کلمهی دوم و... پرانتز داره پر میشه و گوشه و کنارش، با انواع حس و حالهایی که دوسدارم بهشون د میزنم؛ صدای موزیک رو اگه راه داشته باشه زیاد میکنم، اگرم نه، قطع میکنم. همچنان به لبخند ادامه میدم. وارد نُتِ گوشی رو باز میشم و شروع میکنم به نوشتن: کلمهی فکر کنم، تزیین° ولی مگه میشه گفت همهچیز° صددرصد اوکی و... نه، گردوخاک همیشه هست؛ سنگاندازی همیشه هست منتها من درهای دلم رو باز کردم! حالا اینجا، نوشتن و موسیقی رو پیشنهاد دادم ولی پیادهروی هم هست، تماشای فیلم هم هست و... مهم اینه که به اولویتِ کی گوش دادی!