همیشه میخندید. انگار همیشه کسی در ناخودآگاهش حواسش بود که برای عکس گرفتن بهش یادآوری کند! من که یادم نمیآید اَخمش را دیده باشم! حتی وقتی آخر هفتهها اضافهکاری اجباری نگهش میداشتند، باز هم آن خندهی روتینش را بر لب داشت.
یکبار موقع ناهار، کشیدمش کنار و سر صحبت را باز کردم. برعکس قیافهاش، آدم زرنگی بود. سریع منظورم را متوجه شد. جواب نخستش، محض شوخی بود. میگفت این ژنتیکی است؛ پدر و برادر و پدربزرگش نیز همینگونه، همیشه لبخند بر لب داشتند؛ درواقع قیافهاش همینطور است! اما وقتی دید که برای باز کردن سر شوخی با من، هنوز خیلی زود است، ناچار شد تا حقیقت را بگوید.
من آنقدرها نمیشناختمش؛ نمیدانستم که هنوز مشغول سرکار گذاشتن من با لحنی جدی است یا واقعا جدی بود. چیزی که به من گفت، از این قرار بود که طبق برنامهای که دوستِ مشاورش یه او داده بود، موظف بود که نود روز را به هر طریقی که ممکن است، بخندد؛ نود روزِ پیدرپی، همهجا!
من نیز همچین یک آدم اَخمویی نیستم ولی دروغ است اگر بگویم که آنجا بعد از شنیدن این داستان مسخره، وسوسه نشده باشم تا از چگونگی و نتیجهی این آزمایش، سوالپیچش کنم. به گمانم خودش هم این را فهمید اما اصلا به روی خود نیاورد. بعد از این اقرار، ناهارش را تا لقمهی آخر خورد و با همان لبخند معروفش، ظرف غذایش را تحویل آشپزخانه داد و رفت.
وقتی میرفت، انگار چیزی را از من دزدید و منتظر بود تا بروم و پسش بگیرم. اکنون هشتاد و نه روز از آن ماجرا میگذرد و من هرروز او را در ناهارخوری میبینم و جرات نمیکنم تا قدم پیش بگذارم و اعتراف کنم که چیزی درونم گم شده است و احتیاج به کمک دارم. احساس میکنم که آن روز باید سوالاتی را از او میپرسیدم؛ سوالاتی که حتم دارم جوابشان را میدانست، تنها لازم بود که من تصمیم بگیرم سوالم را بپرسم.