دلم پیرمردیست. ایستاده زیر برگریزان. یک دسته گلِ تزیینی به دست. آسمان، همین یکی دو ساعت پیش، حسابی باریده و گونهی خیسِ پیادهرو، نشانهاش. نسیم، میآید و میرود: شبیه به عابران پیاده ای که در رفت و آمدند. یک گوشی در دستِ خالیام، دارم ابن لحظاتِ زیبا را ثبت میکنم. احتمالا شک دارم اینها در خاطرم بمانند! آنجایی که نیاز دارم با دلیل و مدرک، به مخاطبم ثابت کنم، من هم پاییز را قدم زدهام، نفس کشیدهام، لمس کردهام. از هیچ نمیترسم: از قضاوت عابرانی که چتر را در انگشتانشان محکم میکنند. زیر پا میگذارم و لبخند میزنم به: « آنها در موردم چه فکری میکنند! » و در فکرِ پاسخ به این سوال، فرو میروم: « کیک شکلاتی را قبل از قهوه بخورم یا یا بگذارم برای ضعفِ یکی دو ساعتِ بعدش، با سیگار، مزهمزهاش کنم؟ »
ماشینی بوق میزند. شانه بالا میاندازم؛ انگار که کت را روی جالباسیای شلوغ: بیدقت، با پوزخند!