
✓
وسط قدم زدنهای آخر شب توی پارک ملت، میون اون همه حرفِ گفته و نگفته، گفت اگه خانوادش یِکَم بیشتر بهش مِیدون میداد، الان وضعش این نبود. به پاییز که زمین رو با برگها فرش کرده بود رسیدیم. سوژهی ضبط کردن صدای خِش خِشِ لگد کردن برگها به ذهنم رسید. این کار رو کردیم و گفت اگه یه روزی دست و بالِش باز بشه، حتما یه گیتارِ درست و درمون میگیره و برای آموزش حرفهای، پیش یه استادِ قابل میره و من توی پاسخ این صدا که پر از لحنِ خواستن بود، درحالیکه نگاهم به سنگفرشها بود، با گفتنِ عبارتِ تأییدیِ « مطمئنم حتما این کار رو میکنی » توی تاریک و روشنِ چراغهای برق، سرم رو بالا آوردم و بهش لبخند زدم!
✓✓
یه مدت بود که دوتا از دوستام رو ندیده بودم. امروز از دهن بچهها شنیدم که اصلا حالشون خوب نیست. حال خودم خوب بود اما با یادآوری تصویر چهرهی اونها، دلم توی سرمای پارک لرزید...
✓✓✓
وسطِ جارو زدنها و کارهای پیشپاافتادهی مغازهای که توش شاگرد هستم، تصویرِ روزهایی که آخر شب دارم کلید میندازم و درِ مغازهی خودم رو میبندم، از جلوی چشمام رد شد. خیلی واقعی بود!
✓✓✓✓
گالری گوشیم رو ورق میزدم. عکسِ دونفرهام با یکی از بچهها رو دیدم. دلم براش تنگ شد. تقریبا دو ماه پیش، اتفاق بدی براش افتاد و مجبور شد گم و گور بشه. یعنی الان کجاست؟
✓✓✓✓✓
امشب هم وقتی از مغازه برگشتم، اولین کاری که کردم، رفتم پیشش و بغلش کردم. وقتی داشت توی بغلم وَرجه و وورجه میکرد، درحالیکه چشمام بسته بودم و تلاش میکردم بخوابم؛ از ته دلم با ته دلش ارتباط برقرار میکردم و صدای زمزمهی دلم این بود: « تو تنها نیستی! من دوستت دارم سلطان کوچولو! »
✓✓✓✓✓✓
« میدونی! به یه جایی میرسی که میبینی پارک، همون پارکه! خیابون و آدما، همونایی هستن که قبلاً بودن؛ فقط این تو بودی که یه جایی حالت خوب بوده و باهاشون عشق کردی و وقتی ناخوش بودی، به سر تا بالای تکتکشون فحش میدادی! اما همیشه که یه جور نیست! میچرخه و میبینی باز حالت کوکه و دلت برای خاطرات خوشی که توی اون شرایط ساختی، برای اون آدما تنگ شده و به همهچی میخندی! »