تصویر، تار بود و هرچه تلاش می‌کردم، موفق به بهتر شدن وضوح نمی‌شدم. احتمال دادم کیفیت ویدئو پایین است پس در قسمت سمت چپ، بالای تصویر، گزینه‌ی تنظیمات را انتخاب کرده و وضوح تصویر را چک کردم، کنار عدد سیصد و شصت، تیکِ آبی خورده بود. کردمش چهارصد و هشتاد. مقداری صبر کردم تا تغییر° اعمال شود. اینترنت ضعیف و وی‌پی‌انِ ضعیفتر از آن، پای گواهیِ صبر را امضا می‌کردند. نشد. به احتمال بعدی، فکر کردم: شاید صفحه نمایش گوشی، خیلی کثیف است. یادم آمد که از سر شب تا همین چند دقیقه‌ی پیش، با همان دست‌هایی که موهای مشتریان را اصلاح کرده بودم، با گوشی وَر رفته بودم. اما نوع تار لودنِ تصویر، یک جورِ خاصی بود: انگار تصویر° پاره‌پاره شده باشد؛ لکه‌هایی شبیه به کف‌های صابون ولی بی‌رنگ، روی تصویر، شناور بودند. این شد که یقه‌ی این احتمال را وِل کردم و سراغ شیشه‌ی کثیفِ عینک افتادم که بلافاصله رد شد چون ده دقیقه نبود که آنرا شسته بودم.
تصویر همچنان اعصاب‌خرد‌کن بود. تایمر زمانِ زیر ویدئو، داشت به انتها سُر می‌خورد و از مثلافراغتی که برای چند ساعت کار‍ِ سنگین، به خود داده بودم، داشت کم و کمتر می‌شد.
چند دقیقه قبل از آن، برنامه‌ام همین وقت‌گزرانی در یوتیوب بود؛ فقط سوزاندنِ انرژی اضافه‌ای که بر سلول‌های خاکستری یا شاید هم سفیدِ مغزم سوار بود: موزیک ویدئو‌هایی از خواننده‌های مورد علاقه‌ام ( ترجیحا رپ ) و شاد و بزن برقص ( خلاف حال و هوای این روزهای دوروبرم ) و بعد، چند ورق هم کتاب که گویا آهِ کتاب، دامنم را گرفته بود، باید زودتر سراغش را می‌گرفتم.
با همه‌ی لجبازی‌هایم در ادامه دادن این ماجرا تا چند دقیقه بعد، ایده‌ای به ذهنم رسید که از بس ساده و دَم‌دَستی بود، نتوانستم بهش شک کنم: نکند عیب از گیرنده‌ی من بوده؟ از چشمانم، یا نه، از مغزم! نکند آنها لکه‌های خستگی بودند بر پرده‌ی مغزم!
تصویرِ خنده‌ام در آینه‌ی قدی، مردی ریشو که بر صندلیِ اصلاح لَمیده، خیلی وارفته بود: به قورمه‌سبزی‌های عمه می‌ماند که هیچوقت لوبیاها و سبزی‌ها و گوشت‌ها، با یکدیگر آشتی نبودند. داشتم « قلعه‌ی مالویل » را ورق می‌زدم. صفحه‌ای شصت و چهار.
