کبوترباز، خودش را در آسمان تصور می‌کند؛ با کبوترهایش اوج می‌گیرد.
ماهی‌فروش یا ماهی‌گیر؛ خود را در میان حباب‌های اکسیژنی که اطرافش را، بالای سرش از دهان و سوراخ بینی‌اش خارج می‌شود تصور می‌کند؛ می‌بیند.
بنا، لَم دادن بر روی مبلمان منزلش، خانه‌ای شیک و گرم و نرم تصور می‌کند.
مکانیک، نشستن پشت رُلِ یک پورشه را؛ یا حداقلش یک ماشینِ دندان‌گیر می‌بیند.
باغبان، دسته دسته گلِ شمعدانی را برروی تاقچه‌ی چهاردیواری‌اش تصور می‌کند.
میوه‌فروش، یخچالِ خانه‌اش را همیشه پر از میوه‌های رنگارنگ، اَعم از نوبرانه و غیره تصور می‌کند.
نقاش، تمامِ سطح‌های صافی را که از ذهنش عبور می‌کنند؛ دیوارها و بوم‌های نقاشی را، پر از رنگ‌ها و طرح‌های زنده می‌بیند؛ تصور می‌کند.
آشپز، شکمِ خود و زن و فرزندش را همیشه سیر می‌بیند؛ با لذیذ‌ترینِ غذاها.
دکتر، تندرستی را می‌بیند.
دوچرخه‌سوار، دوچرخه را، جاده‌هایی که در بهترین آب و هوا، جان می‌دهند برای رکاب زدن را می‌بیند.
شِناگر، دریا را می‌بیند.
خلبان، آسمان را.
همگی در پسِ ذهن‌شان، آرامشی را که می‌تواند حالِ هر انسان، با هر جنسیت و سن و سال، خوب کند را خواهانند؛ حتی اگر عَلناً متوجهِ آن نشوند، قطعا قلب‌شان این فرمان را به نیروی محرکه‌ی کالبدشان می‌دهد؛ زیرا که قلب، فرمانروای تمامِ هستی‌ست و کسی از سِیطره‌ی او خارج نیست و همه این را می‌دانند؛ باز هم حتی اگر متوجهِ این مهم نشوند. همه می‌دانند که قلب، تنها هدفش اِلقای آرامش به تمام هر‌آنچه قابلِ دیدن و ندیدن است. جمله‌ی آخر را با واژه‌هایی متفاوت اما با همان مفهومِ آشنای قبلی تکرار کردم چون لازم دیدم!
و اما منِ نویسنده، خود را در بین صفحات کتاب‌ها، درحال ورق خوردن می‌بینم که آرامش را میان سطرها جستجو می‌کنم و تمام سعی‌ام واژه‌سازی با سبکی نو برای انتشار خنده است؛ برای انسان، با هر جنسیت و سن و سال است.
