هرکدوممون جوری دیونه بودیم: من قدمزنان، شجریان گوش میدادم و محمد، درحال ترتمیزکاریِ آخر شب، کُردی. جُفتمونم مشغول بودیم. به جُفتمونم داشت خوش میگذشت. منتها اون میتونست تا ده دوازده بخوابه اما من باید ساعت شش و نیم بیدار میشدم و بااینحال، به قولِ هرشبم با پاهام، وفادار موندم!