« من هیچ وقت از این پارک ملت خوشم نیومد... اصلا هیچ وقت حسِ خوبی ازش نگرفتم! » یکی، تیغ کشیده بود روی تودِلیترین رفقایم ولی جز یک لبخند، زمانِ بیشتری برایش نگذاشتم! به ادامهی نوشتنم برگشتم!
هرکاری کردم، نتوانستم باهاش کنار بیایم! باید حرف، حرف او میبود که البته خوب هم بود: هرکس مال خودش! ساندیسِ من، ترکیب موز و پرتقال و یک چیز دیگری بود که طعمی ملس بهش داده بود و مال او، آن طعمی بود که من اول برداشتم: سیبموز!
قبول دارم. من نمیفهمم، خیلی چیزهایی که خیلیها، بهتر از من ازش سردرمیارن. مثلاً و.نوسی.ها.
تا پشتم به چمن مالیده شد، گفتم: « الان حال میده یه چادر بزنم، همینجا بخوابم! نه، چادر نه، پشهبند باشه که بتونم ستارهها رو هم ببینم! » منتظر بودم رامین از آنطرف بگوید: « بعضی از چادرها هم سقفشون سانروفِ! » ولی حواسش به اینستاگرامش بود.
لابلای نوشتهها، به یک مشت واژه که از ذهن یک دختر نشت کرده بود، برخوردم: « چرا مردها هرجای خلوت که پیدا میکنند میشاشند؟ » دَرجا بوی حسادت را شنیدم! باد باشد و شب باشد و صدای زوزهی شغال و... نباشد؟ نمیشود دختر ؛)
یک جفت چشم، همیشه حواسشان بهم هست. حالا اینکه کجایند و مال چه کسی و چطور قرار است تغییر یا تاثیری در زندگی من باعث شوند را... الله و اعلم!
نذریخور نیستم ولی آنقدر با ذوق، از اینکه شامَش را با من صرف کند، حرف زد که یک لحظه با خودم گفتم: « مگه تو کی هستی که بزنی توی ذوقش! » میشد برچسب را تغییر داد! مثلاً اسمش را گذاشت: یک شامِ دونفره! آنقدر در نقشم فرو رفتم که ته ظرف تو را هم قاشق کشیدم! اصلا هم یادم نبود که قبلش کلی زردآلو و گیلاس خورده بودیم. قبلترش شیرینی و چایی و قبلتر از آن املت و قهوه و... به هیچکدامشان هم فرصت درست و حسابی برای هضم نداده بودم! اوه، همین الان هم نصف خانوادهی یک و نیم
لیتری دوغ!
