هرچی میگذره، قویتر میفهمم که قضیه، چیز دیگهاس!
کمتر به دل میگیرم. زودتر فراموش میکنم. راحتتر میبخشم. سادهتر میخندم. بیشتر میخونم. بیشتر روی موسیقیای که در طول روز گوش میدم، دقت میکنم. بیشتر به آسمون، زمین، درختها، پرندهها، گربهها، سگها و... دقت میکنم. تمرین میکنم که دربرابر خم شدن و برداشتن آشغال از روی زمین، کمتر مقاومت کنم. جارو میکنم و آینه و شیشه تمیز میکنم و این رو وظیفهی خودم میدونم، همونطور که نوازش و رسیدگی به گلها رو. میخندم، مخصوصا خطاب به آدمای دیگهای که هرروز سررام قرار میگیرن. کمتر حرف میزنم و فقط شنوندگی رو تمرین میکنم، بیاینکه ببینم، کی، چی میگه. فاصلهام رو با خیلیها حفظ میکنم، همونطور که عکسش، خیلیها رو روزی چندبار بغل میکنم.
و... هرروز این نقابِ جدید رو در حد توانم تمرین میکنم، انگار که دارم این باور رو پررنگ میکنم که معلوم نیست تا کی هستی پس...