
هرچیزی کَمش خوبه مثل...
+ مثل قرمهسبزی! اونجا که مجبوری بشقاب برنج رو با یه کاسهی کوچک از خورشت بخوری و برای این کار، باید از تکتکِ حواس پنجگانهات استفاده کنی تا طعم خورشت رو متوجه بشی!
+ مثل وقتی که دونفرید و یهدونه پرتقال، بیشتر ندارید و باید اون رو به کوچکترین قسمتهای مساوی تقسیم کنید و یواش یواش بخوریدش تا مزهاش زیر زبونتون بمونه!
+ مثل خودکاری که جوهرش برای بیشتر از چند خط، جوابگو نیست و باید مهمترین حرفهات رو باهاش بنویسی!
+ مثل وقتی چند دقیقه بیشتر تا ساعتِ بیدار شدنت زمان نداری و میخوای از تکتکِ ثانیههاش استفاده کنی!
+ مثل آمپر بنزین ماشینت، که چسبیده به ته نمایشگرِ بنزین و باید کوتاهترین راههای ممکن رو برای رسیدن به مقصدت انتخاب کنی!
+ مثل مسافری عزیز، که ساعتهای آخرِ حضورش رو در کنارت سپری میکنه و تو میخوای قشنگترین ( و شاید مهمترین ) حرفهات رو بهش بگی!
+ مثل قهوهای که چندتا جرعه بیشتر ازش نمونده و تو میخوای از قطرهقطرهاش استفاده کنی و همهی کافئینش رو جذب کنی!
+ مثل فصلی موردعلاقه ( مثلا پاییز ) که داره نفسهای آخرش رو میکشه و تو میخوای ساعت به ساعتش رو زیر آسمونش قدم بزنی و خیالبافی کنی!
+ مثل...
+ مثل یار... که کمش خوبه؛ درواقع یکیش خوبه! یکی که همهچیزت رو باهاش تقسیم کنی: احساست رو؛ افکارت رو؛ نیازت رو؛ زمانت رو و... هرچی که داری رو! یکی باشه و تو دیگه دِلنگرانِ کسی نباشی که نیست؛ تَقَلّایی برای پیدا کردنِ کسی که میتونه با تو، جور باشه، نکنی و با خیال راحت، توی مسیر اهدافت قدم برداری چون یکی، یه جایی هست که داره انتظارت رو میکشه که بری پیشش و از خجالتِ آغوشت، نگاهت، جسمت دربیاد!