هرچه بادا باد. پیشنهاد رو بهش دادم. ترسیدم که بیشتر از یک دهه تنهایی، باعث بشه یه منطقِ توهمی، من رو سمت یه دردسر هل بده. یه بیآبرویی، یه ناراحتی که به خشمی یکهویی برسه و... ولی پیشنهادم رو دادم. گیج و منگ از اینکه نکنه این آدم، اونی که تو فکر میکنی نباشه؛ اونی که توی مخیلاتت ساختی؛ پایهای برای شبگردیها و ترانه گوش دادنها و قهوه خوردنها و... نکنه یکی بفهمه که نباید بفهمه و بعد اونیکی و... به کارم خسارت نخوره خدا؟ به اینهمه تلاش نصفه و نیمهای که کردم... خدایا اگه رفتم و جواب رد داد چی... اونوقت چجوری مثل قبلاً که چشمتوچشم میشدیم، ببینمش و... بعد ناخودآگاه سِنم رو یادم اومد و سرم رو انداختم پایین و همزمان، از همهچیز بدم اومد، خجالت کشیدم، ترسیدم و باز از کارایی که میشد بکنمو نکردم، بلند سکوت کردم... تا اینکه یه صدایی گفت: « برو، هرچی شد، شد. فقط یادت باشه، اونم یه آدمٌ مثل خودت، شاید اصلا ازت خوشش نیاد. شاید الان موقعیتش رو نداشته باشه یا اصلا شاید با کس دیگهای باشه، ها!؟ مودبانه پیشنهادت رو بده و به تصمیمش احترام بذار. بهش به چشم یه تجربه نگاه کن! ببین چی میتونی ازش یاد بگیری؟ اینکه چی بگی، چجوری بگی... خودت رو بذار جای یکی از شخصیتهای داستانت و ببین چجوری طبیعیتره؟ طبیعتاً توی داستان هم هر پیشنهادی که قرار نیست به موفقیت برسه، ها! نتیجه مهم نیست، برو بازی کن علی! با ناله کردن، سر رو پایین انداختن و اخمها رو توی هم فرو کردن و... برات یه همقدم از آسمون نازل نمیکنه! نشون به همین نشونِ ده سال تنهاییت، هوم! مکه غیر از اینه که توی کارِ به جایی نرسیدی، جز اینکه هرجور بود از خونه زدی بیرون و زمین جارو زدی و کوچیک شدی و پولتوجیبیات رو از خونه میگرفتی و... خواستی که مستقل بشی... پول قهوه، لباس، حتی کمکخرج خانواده بودن! اینها آرزوهات نبودن؟ الان بهشون نرسیدی؟ لااقل توی راهش نیستی؟ علی برو بازی کن! زندگی همش کار، کتاب، نوشتن، رفیق و... نیست، یه جنس گوشِ لطیف، یه آغوشِ لطیف، یه صدای لطیف هم لازمه! نمیگم این نظریهی حتمیِ ولی لااقل تو بهش احتیاج داری! تا کی فرار؟ تا کی از فکر به بودنِ کسی، از بلد نبودنِ برقراری رابطه، چهار ستونِ بدنت بلرزه؟ چرا نمیای برای این قسمت از داستانِ خودت، بنویسی! غیر از اینه که میشه هر نوشتهای رو ویرایش کرد؟ بنویس علی! بازی کن... » پبشنهادم رو دادم. قرار نیست اون تنها گزینهی روی میزِ این آدمی که اینهمه فرصت رو از دست داده، باشه و منم قرار نیست با نیتِ خسارت، برم جلو. خودم، بدون آویزونِ کسی شدن؛ میدونم اون صدا، حواسش بهم هست؛ راهحل سررام میذاره! با اینکه میدونم از « نه شنیدن » میترسم، پیشنهادم رو دادم و از اون صدا، برای هر اتفاقی که قرارها بعدش پیش بیاد، همراهی میخوام. چون تجربهی رفتن آدمها رو داشتم اما اون، همیشه بوده؛ زمانی که گزینههای روی میز، شامل موضوعات بیارزشی بودن، باز هم بوده و یه جوری، من رو به زندگی گره زده و حالا اینجام، ساعت یک و بیست و دو دقیقه، تک و تنها، روی یه نیمکت فلزی، ته پارک ملت، با ریمیکسِ بارونیای که سوار بر این هوای خنک و نسیمِ جوندار شده و میگه، میگن: « هیچی معلوم نیست! بازی کن خَره... »