حینِ سَرکشی در قسمت « مشاهدهی آمار » ویرگول بودم که علاوه بر گزینهی تعداد بازدیدکنندگان و لایک و کامنت و... چیز دیگری، توجهم را به خود جلب کرد: تاریخ! تاریخِ ثبت پستها، حس غریبی را در من زنده کرد. با نیت سرگرمی؛ برای وقتکشی یا چیزی شبیه به این، دلم میخواست که پیگیرِ این تفریحِ تازه بشوم. دیگر آنقدرها که این مهم بود، تعداد بازدیدکنندگان اهمیت نداشت: ششم تیرماه، پنجم تیرماه، سی و یکم خردادماه،... بیست و سوم خردادماه و... با خواندن این گزینه، موجِ جدیدی از یک جریان، در وجودم به حرکت در آمد. چیزی که به روتینِ این روزهایم شباهت نداشت. شبیه به یک نوع از زنده بودن. شبیه به یک نور در تاریکی. شبیه به یک حس خوب!
به تاریخها زُل میزدم و برای این احساس، دنبال یک تعریف میگشتم! ذهنم را ورق زدم. با اصرار، در کلمات، دنبال یک مترادف میگشتم. خوشبختانه طولی نکشید و موفق شدم. خلاصهاش این شد: « خدا را شکر که نوشتن هست و من میتوانم به واسطهی آن، خدشهای بر این روزها بیندازم. » هرچند ناچیز. هرچند کم.