
ماه، از پشت ابرهای ضخیم، چِشمکی زد و بوتهی گل محمدی، غنچهای بهم تعارف کرد و من خم شدم و با دو انگشتِ ادب، هدیه را از شاخه چیدم!
با یک نفس عمیق، مَشامم را پر از رایحهی دلخواهِ او کردم و دل به نسیمِ خنکِ یازدهم اردیبهشت دادم! در فکر این بودم که آن را در لیوانِ آبی، در اتاقم، جلوی دیدَم قرار دهم و ایدهای دیگر، زندگی را جور دیگری برایش تعریف کرد و آن، این بود: آن را در دیوار اتاقم، کنار باقی نمادهای خوشحالیام ( برگ گلی از گلهای مادرم، شاخهای یاسِ درختی، خوشهای گندم و شاخهای با چند برگ از درخت نارنگی ) قرار دهم تا امشب را به یادم بیاورد؛ ( مانند هرکدام دیمر تر آن نمادها که خاطرهای خوش را در ذهن و روحم نقش میزنند! ) شبی خوش، در کنار امین و عیسی و مهمتر از همه، پارک ملت؛ در چند شب مانده به قدمی بزرگ در راستای هدفی بزرگ!
نمیدانم کدام درست بود اما به گمانم آنقدر هم مهم نیست که کدام ایده را قبول کنم، مهم بوی خوشیست که از حضورش، احساسم را پر میکند؛ چه با نگاهم، چه با دماغم! اکنون او برروی سینهام، پژمرده شده و با اینحال من خوشحالم!