ننوشتن، ساده‌ترین کاری‌ست که می‌توانم بکنم و تلاش برای تغییر این رویه، چنان دردی دارد که تنها زمانی متوجه آن می‌شوی که اقلا دوهفته از عادتِ هرروز نوشتن، دورافتاده باشی؛ وقتی که درون آنی، به هیچ وجه عذابی که یک آدم دورافتاده می‌کشد را درک نخواهی کرد؛ نمی‌فهمی وقتی کسی می‌گوید: « نمی‌توانم، برایم سخت است، تو چطور می‌نویسی...؟ من را ببین، نوشتنِ یک خط هم برایم... » در چه برزخی زندگی می‌کند!
ننوشتن، مانند نکردن، مانند نتوانستن، مانند نشدن، مانند هرچیز دیگری که یک پسوندِ « ن » به اولش می‌چسبد، از یک جرقه‌ی کوچک در راستای تنبلی یا ترس و یا... شروع می‌شود و اگر راهش را به سمت انبار مواد قابل اشتعال پیدا کند، خاموش کردنش، کار کسی غیر از آدم‌هاست! لااقل برای من اینطور بوده است!
این روزها چند مدتی‌ست که راه را برای این آتش‌بازی، باز گذاشته‌ام و اولین رایحه‌های دود را می‌شنوم. اگر دست‌به‌کار نشوم، اتفاقِ بد، زیاد دور نیست! این یک واقعیت است و از یادآوری‌اش، منظورِ سرزنش نداشتم، تنها همان یادآوری بود!
