نَنوشتم شاید جلب توجهی باشد برای کسانی که تا علنا نبینند حالت خوب نیست، سراغت را بگیرند... نگرفتند یا الااقل کمرنگتر از دلسوزی به حال یک بچه گربهی گرسنه...
ننوشتم شاید کسانی که فکر میکنم اسطورهی احساساتشانم، ببینند، ستارهشان ناخوش است و... ناخوشیِ ستارگان هم که... میدانید.
ننوشتم و فکر میکردم که این درستترین کار باشد. بعد فهمیدم یعنی قبول کردم که این، یک مدل از فرار با ظاهری هنری است از تمام کمکاریهایم: از استقلال مالی؛ از کتابی که هنوز پارگرافی از آن نیز در دست چاپ نیست: درواقع هیچچیزی در کار نیست.
ننوشتم تا شاید یک مقدار استراحت کرده باشم و ذهنم از شر کلمات راحت شود ولی این اعتیادِ تقریبا دهساله، این چُسنالهها سرش نمیشود؛ به اندازهی کافی هشیار هست که تفاوت استراحت و بستن تمام درها را تشخیص دهد.
ننوشتم و هیچچیزی درست نشد؛ هرچند قبلش هم نبود پس به ناچار، دوباره نوشتم... نه برای درست شدن؛ برای نوشتن و... روبرو کردنِ علیِ نزدیک به سی و سه ساله، با واقعیاتی که دارد.