نگاهت که به آسمان باشد
فرقی دارد مگر کجای زمین قدم برمیداری؟
نگاهت رو به آسمان باشد
و موسیقیِ دلبخواهت بخواند؛
بنوازد و بنوازد
و تو با نُت به نُتِ آن اوج بگیری و سقوط را تجربه کنی.
واو به واوِ ترانههایت را از دهانِ خوانندهای دیگر بشنوی.
تمامِ این دست اتفاقها بیفتد و لبها را باز کنی درحالی که داری مورد علاقههایت را زمزمه میکنی
و برایت اهمیت ندارد که چه کسی هستی و از داراییهای زمین و املاک، چقدرشان به نام تو سند خورده است.
نگاهت رو به آبیِ آسمانی باشد
و زمین، دست پاهایت را بگیرد و از چاله چولهها رد کند
و مهم نباشد که کسی زیر لب یا از پشت شیشهی ماشینش، تو را دیوانه خطاب کند.
ابرها را ببینی و رقص باد را در اتمسفر.
به همهی رسیدنیهایت برسی.
مسیرها، تماماً کوتاه به نظرت برسند.
کوچکترین شادیها، برایت خندهدارتر از قدرتمندترین اجراهای چارلی چاپلین باشند.
محرکِ راه رفتنهایت، جز انرژی تعریف شدهی معمولِ انسانها باشد.
یک کلام!
از بُعد انسانی خارج شده باشی.
حتی برای چند دقیقه؛ حتی از روی ساعت چند ثانیه.
اصلا زمانش چه اهمیتی دارد وقتی تو قدمهایت برروی جایی به غیر از زمین فرود بیایند.