ویرگول
ورودثبت نام
ali.heccam
ali.heccamیه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
ali.heccam
ali.heccam
خواندن ۱۴ دقیقه·۵ سال پیش

نویسندگی خلاق ۴ ( اشتراک گذاری )




در ادامه‌ی « نویسندگی خلاق » تو این پست، اومدم متن‌های دوستای دیگه‌ام رو هم براتون به اشتراک گذاشتم. امیدوارم لذت ببرید! سپاس!






با سلام خدمت همۀ دوستان و اعضای محترم. ??


? تمرین روز شنبه رو امروز براتون توی گروه می‌ذارم. هدف من از این کار اینه که سر فرصت سعی کنید یک داستان کامل بنویسید. داستان کامل نه از این جهت که طولانی باشه، بلکه از این جهت که عناصر داستان درش به کار رفته باشه.


?? این پاراگراف یک ایده برای خلق یک داستان هست:


«با صدای اذان صبح از خواب بیدار می‌شود. دستش را روی ملافه می‌کشد، تشک خالی است. روی پهلویش غلت می‌زند و می‌بیند که حجت در جایش نیست. با خودش می‌گوید که حتماً زودتر بیدار شده و رفته دست به آب. اضطرابی توی دلش می‌ریزد. با خودش می‌گوید اضطراب قبل از طلوع آفتاب است که توی دلش ریخته. بعد از نماز می‌خوابد، در روشنای روز اضطرابی نیست. صبح بیدار می‌شود می‌بیند باز هم حجت نیست. تا ظهر منتظر می‌ماند و خبری از حجت نمی‌شود. گوشی حجت خاموش است. دوست و همکار از او خبری ندارند. اضطراب وقت اذان دوباره توی دلش می‌ریزد. این بار با روشنای هیچ روزی آرام نمی‌شود. الان سه ماه است که کسی حجت را ندیده است. »


? سعی کنید عناصر زیر رو در داستانتون به کار ببرید:

بحران: گم شدن حجت رو طوری باز کنید که خواننده هم احساس بحران کنه


منطق داستان: یعنی دلایل احتمالی گم شدن حجت رو شرح بدید؛ مثلاً: قتل، اعتیاد، آدم‌ربایی، آلزایمر، مرگ ناگهانی، فرار از خانه یا حتی آلزایمر زن داستان یا هر دلیلی که به ذهن شما می‌رسد.


شخصیت‌پردازی: شخصیت‌هایی که در داستان شما خواهند بود را معرفی کنید تا ما بتوانیم با آن‌ها ارتباط بگیریم. مانند نام‌گذاری و شرح اخلاقیات، ویژگی‌های ظاهری و چیزهایی مانند این


خروج از بحران: سعی کنید در قسمت‌های انتهای داستان خواننده را از بحران خارج کنید مانند پیدا شدن جنازه حجت یا اینکه خیال خواننده را راحت کنید که حجت را به عنوان یک فرد گمشده بپذیرد


پایان‌بندی: پاراگراف پایانی داستان را طوری بنویسید که کشف داستانی در آن رخ بدهد.


این‌ها البته چند توصیه بود. سعی کنید این توصیه‌ها را رعایت کنید. لازم نیست داستان شما خیلی طولانی باشد. با یک داستان 300 کلمه‌ای هم می‌توانید کار خوبی خلق کنید. به کیفیت کار فکر کنید. ?


شاد و پیروز باشید








دوستم علی ظهرابی
حجت خوب بود. خیلی خوب بود.
اما مادرش. ننه فولاد زره بود. از روزی که ما ازدواج کرده بودیم دائما تو زندگی ما دخالت میکرد.
میدانید مادرش دوست داشت که حجت با دختر خواهرش ازدواج کند. اما حجت مرا دوست داشت. با هر زوری که شده بود توانسته بود خانواده را وادار کند که تن به ازدواج ما بدهند.
راضی شده بودند اما کارشان بعد از ازدواج هم همچنان ادامه داشت.
دائما در گوش حجت بدگویی میکردند ک زنت فلان است و بهمان است.
حجت هم اوایل گوش به حرفشان نمیداد.
اما یک آدم مگر چقدر میتواند دربرابر خانواده اش مقاومت کند.
خسته شده بود. حق هم داشت. یک کفه ترازو من بودم و در کفه دیگر مادرش و خانواده اش.
ما از دوران دانشگاه همدیگر را میشناختیم. مرد ایده آلم بود. من هم زن ایده آلش بودم.
همیشه میگفت حتی اگر تمام دنیا هم روبرویم بایستد باز جلودارم نیست. ما مال هم میشویم.
من هم خوشحال از این که همچین مردی نسیبم شده است.
نمیدانستم کلماتش دائما انبار باروت وجود مرا پرتر میکنند.
حالا که مال هم شده بودیم ، حالا که دیگر به خواسته اش رسیده بود ، شیرینی رسیدنمان زیر زبانش تلخ تر و تلخ تر شده بود.
همه این ها تقصیر مادرش بود. وگر نه حجت پسر آرامی بود.
از روزی که مرا دید خوشش نیامد. نمیدانستم چرا. نمیگفت چرا. فقط خوشش نمیامد.
شاید یاد پسرخاله خودش افتاده بود که به خاطر یک دختر دیگر دست رد به سینه اش زده بود و حالا میخواست تلافی آن را سر من دربیاورد که دلش خنک شود. این هارا حجت همان اوایل رابطه به من گفته بود.
اما هرچه بود موفق شده بود.
کبریتش را درون انبار باروت من انداخت. حالا انبار منفجر شده بود.
همه چیز خاکستر شده بود. دیگر آدم سابق نشدم. تا جایی که فکر کشتن حجت و خانواده اش مغزم را میسابید.
حالا حجت نیست. ۳ ماه است که نیست. قرار بود برای همیشه کنار هم بمانیم اما نیست.



دوستم خانم شیرین زاده
سرمای زمستان کرمانشاه سپری شده وبهار نزدیک است. سیمین دراین مدت در انتظار حجت روزها را شب میکرد کار هرروزش شده بود اینکه به محل کار همسرش سر بزند، آنقدر که حضور هر روزه اش برای همکاران حجت عادی شده. هنوز از فکر ان صبحی که بیدار شد وحجت را ندید حس بدی داشت. از ان به بعد دیگر از هیچ غافلگیری هم خوشش نمی آمد. دیگر هیچ بهانه ای خوشحالش نمیکرد چـون هنوز درشوک رفتن حجت مانده  بود.
حجت در یک شرکت بزرگ کار میکرد ولی بی خبر از تمام آشنایانش با یک گروه خیریه همکاری میکرد. هیچ وقت نمیخواست کسی از این کارش باخبر شود. این تصمیمی بود که از همان نوجوانی گرفته بود؛ که هرزمانی که توانست مستقل شود با خیریه همکاری کند. میدانست که سیمین با این تصمیمش اصلا موافق نیست.  سیمین در رفاه کامل بزرگ شده بود ودرکی از دنیایی غیر از این نداشت. اما حجت از زمانی که خودش را شناخت، مشغول کار بودومخارج خانواده اش بر دوشش. حجت اهل ریا ودو رویی هم نبود. همکارانش در خیریه هم اهل دل بودندوبی ریا. همه انهابا نامهای مستعار کار میکردند.
حجت با گروهشان هفته ای یک بار وهر بار به یک روستای محروم میرفتند وکمک رسانی میکردند. وقتی به روستای مورد نظر میرسیدند، تقسیم کار میکردند ودر انتها در خارج از روستا قرار گذاشته همدیگر را میدیدند وبه شهر برمیگشتند. شروع زمستان اوج نیاز مردم روستا به کمک انها بود وچقدر عشق در کار این گروه. آخرین باری که انها برنامه کمک رسانی داشتن، روستایی بنام هجیج از توابع شهرستان پاوه در شمال کردستان بود. روستایی کوهستانی وبسیار سرد، در همین روستا بود که ان اتفاق پیش آمد وحجت هنگام بازگشت در خارج از روستا بی خبر ازدوستانش در زیر بهمن مانده بود. کوهستانی بودن مسیرتمام امید او از زنده ماندن را گرفته بود. دوستانش ساعتها منتظرش ماندند. در آخرین لحظه تصمیم گرفتند به روستا برگردند وببینن چرا حجت برنگشته، اما پیدایش نکردند مردم روستا هم کم نگذاشتند وبه هر روشی بودکمک کردن. انها با تجربه ای که از بهمن سالهای قبل داشتند، آخرین حدس خود را در میان گذاشتند وبرای  تفحص به خارج از روستا رفتند. حجت که تمام تنش در حال انجماد بود وبا  آخرین توانش خود را بیدار نگه داشته بود، از خدا میخواست یک بار دیگر سیمین را ببیند وبعد از دنیا برود، با همین ارزو داشت بیهوش میشد که صدای دوستانش را شنید وامید، دوباره خون را در رگش به جریان انداخت.
با تلاش مردم روستا ودوستانش نجات پیدا کرد وبه بیمارستان شهرستان پاوه  انتقال یافت. پس از رسیدگی های کامل پزشک وپرستاران بخش، انجا بود که فهمید در اثر بهمن دیگر توانایی راه رفتن را ندارد.  حجت در شوکی بزرگ روی تخت بیمارستان فقط و فقط به سیمین فکر میکرد. میدانست این اتفاق زندگی سیمین را زیرو رو خواهد کرد. میدانست که از این پس سیمین روی خوش زندگی را نخواهد دید. میدانست که سیمین آدم جدایی نیست وبا این نقص اورا می پذیرد. اما حجت ادمی نبود که جوانی سیمین را فدای این روز هایش کند، این را خیانتی بزرگ میدانست، به دختر زیبایی که طعم رنج وسختی را نکشیده واصلا نمیداند سختی زندگی یعنی چه؟!  نه خانواده اش ونه حجت نگذاشته بودن آب در دل سیمین تکان بخورد. همانجا بود که پرونده ی پزشکی اش را با نام مستعارش تکمیل کرد.
یک ماه گذشت و هنوز نتوانسته بود با خودش کنار بیاید.
میگفت وقتی اثری از من نباشد، سیمین بالاخره نا امید شده وفراموشم میکند. اما مگرگمشده ی سیمین، شی ای ناچیز بود که بی خیالش شود. سیمین تمام تلاشش را برای پیدا کردن حجت کرده بود. کلانتریها بیمارستانها حتی پزشک قانونی ونا امیدی ونگرانی اش تبدیل به کابوس های شبانه شده بود.
وحجت در پایان ماه دومِ بستری بودنش در گیر فیزیوتراپی  بود، شرایطش روز به روز بهتر میشد وامیدش برای دیدن سیمین بیشتر، او با خودش عهد کرده بودتا زمانی که سلامت کاملش به دست نیامده خبری از خودش به سیمین ندهد. اما نمیدانست با این بی خبری چه برسر روز وشب سیمین آورده.
نزدیک بهار بود که حجت در سلامت کامل راهی شهرش شد. اما نمیدانست جواب سه ماه بی خبری وانتظار  سیمین را چگونه بدهد
در شهری که همه ی مردم در تکاپوی بهار بودند، حجت  دنبال یک توضیح قانع کننده از اتفاقیکه برایش افتاده بود برای سیمین زود رنجش میگشت. تا اینکه مطلع شد، سیمین در اثر افسردگی شدید در بیمارستان بستری است. خودش را به بیمارستان رساند سیمین زیبایش دیگر ان سیمین نبود. چهره ای که گویا چند سال پیرترشده و با دیدن حجت بود که چشمانش دوباره روشن شد. اما مدتها طول کشید تا به حال عادی برگردد. مدتها طول کشید تا توانست حجت را بابت این خودخواهی بزرگ ببخشد.??



دوستم خانم تکتم شهبازی
الان سه ماه هست که کسی حجت را ندیده آرام وقرار ندارد.
نگرانی واضطراب امانش را بریده و خواب وخوراک را ازش گرفته.
ساعت پنج صبح بود اما هنوز خوابش نمی آمد .
سکوت مرگباری درخانه حاکم بود. به طرف پنجره رفت. باران نم نم می بارید.
به آسمان خیره شدگفت: خدایا دیگر طاقت ندارم یعنی الان حجت کجاست؟
حالش خوب است؟
اشک‌هایش را پاک کرد. تا الان سابقه نداشته بی خبرجایی برود اما حالا سه ماه است خبری از او نیست. آهی کشید وبه اتاقشان رفت.
مانتو سورمه ای وشلوار مشکی اش را پوشید روسری سورمه ای که حجت برای تولدش خریده بود را برداشت دوباره اشک هایش جاری شد. روسری را سرش کرد وگفت: خداکند هرچه زودتر بیایی دلم خیلی برایت تنگ شده است.
شناسنامه حجت را به همراه چند قطعه عکس درون کیفش گذاشت واز خانه خارج شد. بانگهداشتن اولین تاکسی به آگاهی رفت ضربان قلبش آنقدر بالارفته بود که به وضوح شنیده می‌شد. عرق سردی که روی پیشانی اش بود را با پشت دست پاک کرد و وارد آگاهی شد.
باپلیس صحبت کرد وهمه چیز را توضیح داد در آخرهم عکس حجت را روی میز گذاشت وخارج شد . به طرف خانه رفت. خودش را با مرتب کردن خانه‌و شستن لباس ها مشغول کرد تا آنقدر فکروخیال نکند.
لباس هارا درون طشت ریخت محکم چنگ می زد میخواست عقده دلش را خالی کند که باشنیدن زنگ در به خودش آمد دستانش را با گوشه لباسش پاک کرد . چادرش را سرش کرد وبه طرف در رفت توی دلش میگفت : خداکند حجت باشد.
اما‌وقتی در را باز کرد با دیدن فاطمه همسایه روبه رویی‌ که ظرف آشی در دست داشت حالش گرفته تر از قبل شد. تشکر مختصری کرد وبه خانه بازگشت . دوباره به جان لباس ها افتاد آنقدر چنگشان زد که دیگر دستانش بی حس شده بود.
ساعت ۲۱ بود کنار بخاری دراز کشیده بود و غرق در فکروخیالات بود که باشنیدن صدای تلفن به خودش آمد به طرف تلفن رفت.
_الو
+سلام منزل حجت محمدی؟
_بله بفرمایید
+شما همسرش هستید؟
_بله
+تو بیمارستان امام رضا مردی پیدا شده که شباهت زیادی به همسر شما داره لطفا هرچه سریع تر خودتونو برسونین.
آنقدر تعجب کرده بود که دیگر توان جواب دادن نداشت تلفن را قطع کرد.
هول شده بود خیلی سریع لباس پوشید به طرف خیابان اصلی بدو میکرد حالش دست خودش نبود. اشک هایش صورتش را خیس کرده بودند نگرانی وغم در چشم هایش موج میزد . خیلی زود تاکسی برای او نگهداشت . سوار تاکسی شد.به طرف بیمارستان امام رضا رفت . از خانه اش تا بیمارستان ۱۵ دقیقه فاصله بود این ۱۵ دقیقه برای او مثل چند سال گذشت .
وارد بیمارستان که شد چند پلیس را دید با راهنمایی آن ها به طرف آی سی یو رفت از شدت استرس دستانش میلرزید پاهایش توان راه رفتن نداشتند. اشکهایش دیدش را تار کرده بود .
لباس هایش را عوض کرد و وارد آی سی یو شد .
با دیدن حجت در آن حال انگار دنیا روی سرش خراب شد . ماتش برده بود از یک طرف خوشحال بود که بعد از گذشت سه ماه حجت را می‌بیند از یک طرف ناراحت بود که حال حجت بد است .
دکتر ها میگفتند: حجت سه ماه است تو کما است.
کنار حجت نشست دستش را در دست گرفت و به چهره حجت خیره شد.



و اما خودم

دوست داشت همان کارهایی که همسرها معمولا در این گونه موارد انجام می‌دهند را انجام دهد ولی نمی‌دانست چه دلیلی باعثِ این شد که دست به این کار نزد. اما... همه‌چیز را می‌توانست تحمل کند اِلٌا تاریکی‌ای که گوشه‌ی قلبش ته‌نشین شده بود... آن‌قدر غلیظ بود که جرأتِ حتی نزدیک شدن به آن باتلاق را نداشت؛ می‌ترسید باز دَرش گیر بیفتد! می‌ترسید و این ترس، به اندازه‌ای قوی بود که کنترل انجام تصمیماتِ پیش پا افتاده‌ی روزمره را هم از او گرفته بود؛ این یعنی خودِ فاجعه. نمی‌دانست باید دست به دامن چه کسی شود. ذهن و احساسش، مشترکا خاموش شده بودند. به مدت سه ماه بود که جرأتِ بیرون رفتن از خانه را نداشت. ترس، هرشب همخوابش شده بود و حتی در روشنایی ِ روز هم دست از تجاوز به او برنمی‌داشت. کسی که باید می‌بود تا او را حمایت کند، خود، باعثِ این آشفتگی شده بود. نمی‌دانست باید از چه کسی گلایه کند. قدرتِ دست‌به‌یقه شدن با خودش را که اصلاً نداشت. نمی‌خواست باور کند اشتباه کرده است. نمی‌خواست آن دقیقه‌های تلخِ تردید را دوباره زنده کند. گذشته، هرچه بود، گَس بود؛ بیشتر از خرمالوهای نارَسِ باغچه. جنبه‌ی تاریکِ ذهنش، بدجور قدرت می‌گرفت، در این روزهایی که حامی‌اش نبود. به مرده‌ای متحرک میماند که به یک نقطه خیره میشود و منتظر است؛ اما منتظرِ چه چیزی، نمی‌دانست. این را هم مانندِ خیلی چیزهای دیگر نمی‌دانست. اگر می‌خواست برای این دوره از روزهای زندگی‌اش عنوانی انتخاب کند، می‌گذاشت « روزهای نمی‌دانم! » بوی عرق، پُرزِ پشم‌های لحاف، صدای غارغارِ کلاغ‌های شوم، برف، گرسنگی و... بدجور گیجَش کرده بود. یعنی کجا بود؟ تمامیِ آدرس‌هایی را که ممکن بود حجت را آنجا پیدا کند، در ذهنش مرور کرد اما انگار، الهامی قوی، در گوشش زمزمه میکرد حجت‌اش جایی دیگر است! نگرانش بود. یعنی در این هوای سرد، کجا می‌توانست باشد؟ نگاهش درگیرِ پالتوی رنگ و رو رفته‌ی مَردش بود که بر روی چوب لباسی جا مانده بود؛ به زبانه‌ی در هم همینطور؛ انگار که مانند هرروز صبح با دو عدد نان تازه، وارد خانه می‌شود، و با بوسه‌ای داغ، رویایش را به واقعیتِ روز گره می‌زند و با جمله‌ی روح‌بخشِ « زهرا جانم، خانومم، قوری دستِ شما رو می‌بوسه » به او لذتی مطمئن را هدیه می‌داد؛ اطمینانی حاکی از یک انتخابِ درست!
هرچقدر تلاش میکرد تا افکارش را جمع و جور کند و کارِ درست را انجام دهد، نمی‌شد که نمی‌شد. شب و روز، جای خود را عوض کرده بودند. چشم‌هایش از فشارِ بی‌خوابی، گود افتاده بودند. دیگر نمی‌دانست هوشیار است یا... پیش آمده بود که شخصِ دومی را در کنار خود احساس کرده بود؛ این بار به جای ترس، خوشحال هم شده بود اما توهم، دوامِ زیادی ندارد و با سپیده‌ی صبح، محو می‌شد و باز خودش می‌ماند و قدرتی که برای گرفتنِ تصمیمِ درست نداشت و خانه‌ای سوت و کور. می‌ترسید تلفن را جواب بدهد. نمی‌دانست از چه چیزی می‌ترسد: ترسِ از شنیدنِ خبری تلخ از گمشده یا... این « یا »یِ دوم، بیشتر داغونش می‌کرد. کم کم به نبودش عادت کرده بود؛ به افکاری که هرچند تلخ، اما حاکی از یک واقعیت بود؛ اینکه باید ظاهری مردانه به خود بگیرد و مسعولیت‌های زندگی را خود به تنهایی به دوش بکشد. شاید تا همینجا هم اشتباه کرده بود. شاید نباید آنقدر به یک آدم تکیه می‌کرد. باید برروی این باور تمرین می‌کرد که « آدمها، هیچ‌کدام دائمی نیستند! »
همان بُحبوهه بود که ترس، رفته رفته جایش را با یک بی‌حسی تغییر داد و او را از رختخواب به حیاط کشاند. به خود آمد و دید که دوزانو روبروی یک موجود زنده‌ی سرد نشسته است؛ یک آدم، شبیه به حجتی که نبود؛ یک حجتِ برفی با پالتویی رنگ و رفته. صدای سوتِ کتری، از داخل آشپزخانه، توجهش را جلب کرد. ایستاد و بدونِ اینکه برف‌های روی لباسش را بِتِکاند، با پاهایی برهنه، سلانه سلانه راهیِ خانه شد؛ بدونِ اینکه برگردد و از حضورِ چیزی که خود با دست‌های خود ساخته بود، اطمینان حاصل کند. نگاتیوِ سوخته را دور انداخت؛ برف‌ها را که لگد می‌کرد، می‌خندید و به فیلمی تازه فکر می‌کرد. مزه‌ی لیموی تمامیِ تازه، زیرِ زبانش، خون را در بدنش به حرکت درآورد. لیمو در کنار چایی، از مورد علاقه‌هایش بود؛ این را هم خودش می‌دانست و هم او. هنگامی که اولین قدم را از چهارچوبِ در، به داخل گذاشت، انگار که به دنیایی تازه وارد شده باشد، حالتش تغییر کرد. تمایل به انجامِ هرکاری را داشت حتی یک دوشِ آبِ داغ که قبل از چایی، خیلی می‌چسبید.
دوشَش را که گرفت، با ربدوشامبر، صندلی را عقب کشید؛ هنگامی که آرنج‌ها را به میز ناهارخوری تکیه داده بود، با آرامشی که تا به آن موقع، آن را احساس نکرده بود، به کتریِ فلزی و قوریِ چینیِ بخار‌گرفته‌ی روی آن خیره شد. در مسیرِ این نگاه، یک عدد پلاستیک‌ِ دسته‌دار، توجهش را به خودش جلب کرد. با کنجکاوی، صندلی را به عقب هل داد و درحالی که به سمت آن نزدیک می‌شد، نگاهش را تیز کرد.هیچ حدسی درباره‌ی محتویاتِ داخل آن نداشت. بوی چاییِ تازه‌دم، قبل از انگشتانش دست‌به‌کار شد؛ گویا نمی‌خواست که خوشیِ تازه‌وارد، به این زودی، آن محل را ترک کند. او این را از زبانِ کتری می‌شنید؛ هرچه انگشتانش را به پلاستیک نزدیک‌تر می‌کرد، صدای سوت هم شدیدتر می‌شد. بلاخره کنجکاوی، بر ترس چیره شد و محتویاتِ پلاستیک، برروی سنگِ کابینت خالی شد: یک کاغذ، به همراه کلی قرص و شربت. کاغذ را برداشت. تایِ آن را باز کرد و خواند: « نامِ بیمار: زهرا موسوی. چند خط کلماتِ کج و معوجِ انگلیسی. در انتها، نامِ پزشکِ معالج، دکتر رامینِ صِدقی، فوق تخصصِ بیماری‌های اعصاب و روان. و توضیحاتی در انتهای نسخه که کاملا خوانا بود: تشخیص، افسردگیِ حاد. طول درمان، مدتِ سه ماه می‌باشد. لطفاً بعد از اتمامِ تجویز، برای تشخیصِ نهایی، مجددا به پزشک مراجعه شود. »



نویسندگی خلاق ۱

نویسندگی خلاق ۲

نویسندگی خلاق ۳ (اشتراک گذاری)



نویسندگی خلاقنویسندگییادداشت روزانهطوفان فکری
۲
۱
ali.heccam
ali.heccam
یه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید