سلام دوستان گلم. اینم از تمرین این هفتهی انجمن داستانمون که قرار بود با الهام از این عکس، متنی رو بنویسیم. خوشحال میشم شما هم خودتون رو محک بزنید?
بریم ببینیم اینجانب چه کردم با این تمرین ؛)

اپیزود ۱
« _ حمید: محمد، من نمیتونم...
# محمد: چرا؟ مگه قراره چه اتفاقی بیفته؟
_حمید: من... نمیدونم. نمیشه! فقط میدونم که این درست نیست!
# محمد: ما خیلی راجب این موضوع صحبت کردیم. خودتم خوب میدونی چرا؟ »
اپیزود ۲
تلفن همراهش را برروی تختخواب پرت کرد و به منظرهی پشت پنجره خیره شد. انگشتانِ هر دو دستش را با عصبانیت در موهایش فرو برد. لبهایش را برروی هم گذاشت. دندانهایش را محکم فشار داد و نفسش را بریده-بریده از دماغش بیرون داد. عرق از رستنگاهِ موهایش جاری شد و از راه شقیقه، صورتش را طی کرد و به گردن جاری شد. هوای درون اتاق خفه بود و نفس کشیدن را برایش سخت کرده بود. بیرون، باد را میدید که چگونه وحشیانه شاخههای درختان را به چپ و راست تاب میداد و برگها را از روی آسفالت روبروی ساختمان، در آسمان به چرخش درمیآورد. تمام تنش خیس شده بود. با یک حرکتِ غیرِارادی، دست به دستگیرهی پنجره برد و با تمام توان، آنرا باز کرد و خودش را تا گردن، از آن آویزان کرد. قدرت تشخیص کار درست را نداشت. تنها چشمانش را بست و نتیجهی این تصمیمی که قصد انجامش را داشت را تصور کرد که هیچ به نفعش نبود. اشک از گوشهی چشمانش جاری شد و آرام گرفت.
اپیزود ۳
بیست و سه روز قبل
از عادتهای همیشگیشان، این بود که شبها را به بارِ دِنجی که صاحب آن، یک ایرانیِ مقیمِ فرانسه بود بروند. دو هموطن که در خارج از کشور به تور هم خورده بودند، خوب میدانستند که باید این فرصتها را غنیمت بشمارند. فقط آدمی که از کشورش دور افتاده باشد، قدر یک همخون را میداند؛ هرچند که آبشان با هم در یک جوی نرود. بار را محمد که یک ترم از او جلوتر بود، پیدا کرده بود. اعتقادش این بود که آدم در این دو روزی که زنده است، باید تا میتواند از زندگیش لذت ببرد؛ حال که دور از خطقرمزهای خستهکنندهی خانهی خود بودند، چه از این بهتر!
بار، در انتهای یک خیابان خلوت، در منطقهای عوامنشین واقع شده بود و معمولا تا نیمههای شب باز بود. طبقهی زیرینِ یک ساختمان دوطبقهی قدیمی. مانند اکثر کافههای آن اطراف، شیشهی سرتاسری تیرهرنگ، نمای ورودی آن را تشکیل داده بود. چیدمان دخل آن، اکثرا از چوبهای رنگ و رو رفتهی زردرنگ بود: میزها، صندلی، میزِ بار... آن شب به مناسبت آشنایی محمد با دختری که در دانشکده زیبایی اش بر سر زبانها افتاده بود، مهمانی کوچکی ترتیب داده بودند. دخترک به مسافرت رفته بود و نتوانسته بود که آنها را در این خوشگزرانی همراهی کند. این شده بود که آنها همان روال همیشگی را پیش میرفتند.
« # محمد: دیدی، بلاخره شد!
_ حمید: بله در جریان استعدادهای پنهان شما هستیم قربان!
# محمد: تو همیشه من رو دست کم میگیری! دست خودتم نیست. بلاخره تَنت به تنِ این اَجنبیها خورده...!
_ حمید: اوه. اَجنبی...
# محمد: بله. هیچوقت یه بچه تهرانی رو دست کم نگیر... راستی تو بچهی کجا بودی؟
حمید: نه، مثل اینکه جنسِ امشب خوب جنسی بوده! گرفتهتت!
# محمد: بیخودی طفره نرو. جواب من رو بده!
_ حمید: اوکی. هرچی تو بگی. من بچه خراسانم. میدونی کجاس که؟
# محمد: بذار ببینم... آره . یه چیزایی یادم میاد... سعید جون، دوتا دیگه!
_ حمید: اوهوی، چه خبرته، مگه جنگه! من نمیخورم!
# محمد: باشه بابا! میگم بچه شهرستانی... همینه منظورم! خودم میخورم. خب، چی میگفتم!؟ »
اپیزود ۴
نگاهش را برروی لامپهای رشتهای آویزان شده ( آنها هم با نور زردرنگ) دوخته بود. انعکاس نور آن برروی میز، هالهای دایرهوار به وجود آورده بود. برای سرگرمی، لیوانِ خالیاش را در آن دایره میچرخاند. همهجا تقریبا تاریک بود. اگر در همهجا و همهچیز با محمد مخالف بود، در این انتخابش، تحسینش میکرد. عاشق تاریکی و خلوت بود. محمد لیوان پشت لیوان مینوشید و موتورش داغ میشد. و او به لبهایش خیره شده بود. صدایش را نمیشنید. انگار که دکمهی سکوت را زده باشد. یک نخ سیگار روشن کرد و دودش را به صورت آن آدم جذاب فوت کرد.
اپیزود ۵
چیزی به نیمه شب نمانده بود که حمید، امتحانِ فردایش را بهانه کرد و محمد را راضی کرد تا بلاخره آن مهمانی را تمام کنند. راه رفتن، برای محمد سخت بود و برای بیرون رفتن از بار، دردسرساز شده بود و نزدیک بود با سر، در شیشهی ورودی برود. حمید خدا را شکر کرد که با او همراهی نکرده است. آن شب را مهمان سعید، صاحب بار بودند.
خیابان خلوت بود و جز مشتریهای آخروقتِ همان بار، کسی در خیابان پرسه نمیزد. مسیر طولانیای در پیش داشتند. این شد که حمید تصمیم گرفت هرطور شده تاکسیای چیزی بگیرد، چون با آن حالی که محمد داشت، محال بود تا صبح برسند. البته اگر گیر گشتهای شبانهی پلیس نیفتند. ولی محمد مانع این شد. هوای عاشقی به سرش زده بود و به یاد شبگردیهای خیابان ولیعصر، میخواست راه برود و سیگار دود کند. هر چند قدم، چند دقیقه کنار یک دیوار یا خیابان مینشستند تا حالش جا بیاید.
« _ حمید: بچه تهرون، انگشت بزن، سبک بشی!
# محمد: هه! عمرا! کِیفش به همین عوق زدناشِ!
_ حمید: اوهوم. عوقِ بعدیتو تو سطل زبالهی بازداشتگاه نزنی صلوات.
# محمد: ببین، من مستم درست، ولی هنوز چشمام میتونه تابلوها رو بخونه. اینجا اونجا نیست که هی بازداشتگاه، بازداشتگاه میکنی.
_ حمید: باشه. بذار شونههات رو بمالم.
# محمد: نه. نمیخواد. من حالم خوبه. تو نمیفهمی. این رو برام روشن کن. »
اپیزود ۶
تقریبا دیگر قانع شده بود که هوشیار است و نیازی به کمک ندارد. البته این نظر خودش بود. تا میتوانست از فرصت استفاده میکرد و داد میزد « تو نمیفهمی » و قاهقاه میزد زیر خنده. تا کمر خم میشد، کلی به خودش فشار میآورد که محتویات معدهاش را خالی نکند و سپس راست میشد. یک سیگار روشن میکرد و ساکت به مسیرش ادامه میداد. حمید، هیچ تمایلی نداشت تا سربهسرش بگذارد. سرش را تلفن همراهش فرو برده بود و هرازچندگاهی، نگاهی زیرچشمی به دوست بیچارهاش میانداخت.
اپیزود ۷
ساعتِ تلفن همراهش، ده دقیقه به یکِ صبح را نشان میداد. فرعیای که به بار ختم میشد، رو به اتمام بود و برای ادامهی مسیر، باید از عرض خیابان عبور میکردند. خستگی، مشکلات مالی، خاطرات خانه و خانوادهاش، و البته نیش و کنایههای محمد، همگی زیر سایهی مستی ملایمی که داشت، باعث شده بود تا حمید، او را فراموش کند و طبق عادت، تنهایی به مسیرش ادامه بدهد. سرش داخل تلفن همراهش بود و اولین قدم را برای عبور از خیابان برداشت. تازه داشت گرههای سیم هندزفریاش را باز میکرد که صدایی شبیه به جیغ، او را دودَستی در دنیای هوشیاری نِشاند. خودش را به اولین درختی که در نزدیکیاش بود رساند و وحشتزده به اطراف چشم چرخاند. دنبال محمد گشت. انگار تازه فهمیده باشد که تنها نیست. در تاریکی، در هالهی چشمکزنِ زرد و قرمز چراغ راهنمایی، به دنبال گمشدهاش گشت اما خبری نبود. تنها دود میدید. فریادِ « محمد محمد» گلویش را زخمی کرد. برگشت و به سمت مسیری که آمده بودند دوید. کودکانه دعا میکرد تا پیدایش کند. کنار دیوار، پشت سطلهای زباله... نبود. بدنش خیس عرق بود. بوی الکل و سیگار، در سرش پیچیده بود. تنها چند دقیقه از او غافل شده بود. خودش را به مقصد قبل رساند. تازه متوجه شده چه اتفاقی افتاده است. یک ماشین را دید که با شدت به ستونِ چراغ راهنمایی کوبیده بود و چیزی شبیه به دود، از کاپوت آن بلند شده بود. سمت آن رفت و راننده را دید که سرش در کیسهی هوا فرو رفته و بیهوش است. دست دراز کرد تا کمکش کند اما ترسید. برگشت و دوباره به جستجویش ادامه داد. هنوز هیچکس در خیابان نبود. در تاریکی، چیزی توجهش را به خود جلب کرد: پوکهی سیگاری که هنوز درحال سوختن بود، روی خط عابر پیاده افتاده بود. نزدیک شد و دید که آثار محتویات معده، کنار آن، برروی زمین ریخته شده است. همچنان با ترس، به طرفین چشم میچرخاند که لابلای صدایی آشنا به گوشش رسید. نتوانست جهتِ صدا را تشخیص دهد. لحظهای مکث کرد. چند نفس عمیق کشید و سیخ سرجایش ایستاد. که صدایی از سمت راستش، او را متوجه خودش کرد: « حرومزاده من اینجام! » خودش را به او رساند. تکیه به باجهی تلفن، کف دستهایش را به زمین، ستون کرده بود. زانوی شلوارش پاره شده بود و بوی گندِ ادرار میداد.
: « حمید: خوبی؟ چی شد یهو؟ اینجا چیکار میکنی ؟ »
همانطور پیوسته و با اضطراب سوالپیچش میکرد که محمد، تنها با یک جمله جوابش را داد: « من رو از اینجا ببر!
_ حمید: پس اون راننده...
# محمد: خفه شو. گفتم بریم! »
او را بلند کرد و بر شانهاش گرفت و لنگان لنگان از آنجا دور شدند. بعد از آنکه از آنجا فاصله گرفتند، به هر زحمتی که بود، یک ماشین گرفت و خود را به خانه رساند !
اپیزود آخر
بیست و سه روز از آن قضیه رد شده بود حمید عین تمامِ این روزها را به محل حادثه سر میزد و جویای حال آن رانندهی بیچاره میشد. تا اینکه بلاخره فهمید مرده است. از یکی از مغازهدارها شنیده بود که میگفت: « بدبخت، همونجا سر صحنهی تصادف جون داد. میگفتن چند ساعت تو همون وضعیت ناجور، درحال جون دادن بوده و از بختِ بدش، دوربینهای چراغ راهنمایی خراب بودن و هیچکس متوجه نشده بود که دقیقا چه اتفاقی افتاده! »
بیست و سه روز بود که جواب تلفنهای محمد را نمیداد و سر هیچکدام از کلاسهایش حاضر نمیشد. در را به روی خود بسته بود. بارها محمد را از پشت در خانهاش پس زده بود. گیج و منگ، نمیدانست تصمیم درست چیست! بعد از آن که متوجه وضعیت آن رانندهی شده بود ، شبها خواب نداشت. ساعتها پشت پنجرهی اتاقش می ایستاد و به بیرون زل میزد. هرروز، وقتی آفتاب بالا میآمد ، خود را میدید که راهیِ ایستگاه پلیس است و دارد همهچیز را برای آنها تعریف میکند اما موقع عمل، تمام وجودش از درون خالی میشد. اگر این کار را میکرد، همانطور که محمد بارها و بارها بهش هشدار داده بود ، عواقب بدی منتظرشان بود. ممکن بود از دانشگاه اخراج شوند. آن وقت جوابِ آن همه امید و آرزوی خانوادهاش را چه میداد. دلش مادرش را میخواست تا سرش را برروی پاهایش بگذارد و یک دل سیر اشک بریزد. اما این کابوس دستبردار نبود. مدام در آینهی دستشویی، تصویر پر از خونِ آدمی را میدید که با وضعیتی خراب، درحال نفس کشیدن است و از او کمک میخواهد. بلاخره روز بیست و سوم از راه رسید. شمارهی مادرش را گرفت و تنها یک جمله به او گفت و تلفن را قطع کرد: « برام دعا کن مامان » تلفن را خاموش کرد و به پذیرایی برگشت. صحنهای را دید که توانست لبخند را برروی لبانش بیاورد: رمانش را باز برروی مبل دید که یک سوسک برروی آن درحال ورجه وورجه است. به سمت پنجره رفت، آن را باز کرد و به آرامی به سمت کتاب رفت. کتاب را آهسته بست و به سمت پنجره رفت و آن طرفِ پنجره، آنرا باز کرد و مسافر را به حاشیهی پنجره راهنمایی کرد.
پینوشت: با عرض پوزش، بنده، اون مگسِ زبونبسته رو سوسک دیدم! قابل توجه دوستانی که دنبال سوسک توی متن میگردند. بذارید پای کهولت سن. دیگه دیدم سوسک به متن نشسته، عوضش نکردم ?