دلم هوسِ یک ماجراجویی در سبک و سیاق کودکی، به سرش زده بود. خانه، خالی بود و این اشتیاق، از برنده شدن در قرعهکشی بانک، بیشتر برایم هیجان داشت. لباسهای بیرونم را که عوض کردم، یکراست، بدون فکر کردن، آشپزخانه را برای این کار انتخاب کردم. کابینتِ کنار اجاق گاز. تمام آن قابلمههای رویی و تفلون را از جا بیرون کشیدم و شلخته، برروی زمین چیدمشان و نالههاشان بود که درمیآوردم. ناخن، زیر درِ یکی میانداختم و دیگری را کلافه، وارونه میکردم. لابلا، به خودم فحش میدادم که چرا ناخنها را آنقدر بلند کردهام ( مگه دختری تو بیشعور؟ یکم کوتاهشون کن خب! الانه که بشکنه! ) به یک دقیقه نرسید که همهشان را با عرض ضرب و زوری که بود، چِپاندم سرجای اولشان: یکی که نه بزرگ بود و نه در دستهی کوچکها قرار میگرفت، جاماند: یک نگاه به بالا و دیگری طبقهی پایین، در هیچکدام جا نداشت این شد که با کمی اکراه، در طبقهی پایین جا دادمش ولی شک داشتم. هرطور بود در را بستم. یکی از مشکوکترین جاها برای پیدا کردن یک خوراکی، از لیستم حذف شد. مدتی قبل ( تقریبا یک ماه پیش ) یک محمولهی مغز زردآلو کشف کردم که چند دقیقه قبلش، پوستههای شکستهشدهشان را در هال پیدا کرده بودم. بدون هیچ زحمتی، یکراست رفتم روی بار و... خیلی لذتبخش بود. در دلم به مادرم نیشخند میزدم که: « دیدی، اینبارم بردم؟ » منتها زیادی خودم را دستِبالا گرفتم و این شد که بارِ به آن مهمی را دودستی در اتاقم، در کمد وسایلم گذاشتم؛ درست در دسترس، بی هیچ دردسری: همانطور که پیدایشان کرده بودم! نمیدانم چرا این کار را کردم؟ از ذوقزدگی بود؟ ذهنم جایی دیگر میگشت... نمیدانم. خلاصه محموله را لو دادم و امشب، به بهانهی کشف دوبارهی آن، آستین بالا زده و برای چندمین جستجوی ناموفقی که در طی این یک ماه و اَندی داشتم، قصد داشتم که مفصل به وقت بگذارم و به این وسواس فکری پایان دهم. گمانم جدای از بحث شکمو بودنم، بیشتر بحث ثابت کردن قدرتم به مادرم بود!
بههرحال. درِ اجاق گازِ طرحِ فِر را نیز باز کردم. اینبار دیگر سَرسَری گشتن را خط زده بودم و هر سوراخ و سُمبهای که به ذهنم میرسید چیزی در آن جا شود ( در حد یکی دو مشت ) انگشت جا کردم و با چشم بسته یا با حس لامسه، زیر و رویش کردم. چه کِیفی داشت. حسی در این بینها میگفت: نکند کسی ( عباس برادرم ) در خانه باشد و مُچم را در حین کار بگیرد. با اینکه این احساس، قوی بود اما نتوانست جلوی وجدان کاری من را بگیرد: ردیفهای پایین را بگرد، تمام که شد، برو سراغ بالاییها یا نه، یکیراز پایین، یکی بالا! آخرش هم نفهمیدم کدام سناریو را جلو رفتم. فقط همانقدر در خاطرم هست که حتی کابینت زیر سینک ظرفشویی را نیز نگاه انداختم: هیچ حوصلهی زِرزِرهای مغزم را نداشتم: « چرا اچنخا رو نگشتی! چرا فلان چرا بهمان... »
نوبت به طبقهای در بالای آبچکان رسید. قَداَم به آنجا نمیرسید. این شد که به دنبال چهارپایهی نیممتری گشتم. پیدا کردنش سخت نبود. گذاشتم زیر پایم و از آن بالا رفتم. آنجا هم مشکوک به بارداری بود! درهایی را که مخالف هم باز میشدند و با نَخی چندلایه و محکم، به دستگیرهی درِ آبچکان وصل شده بودند را با آزاد کردن نخ، باز کردم. یک طرف دَردارِ پلاستیکی که شکل نیمدایره به قطر تقریبا بیست و پنج سانتیمتر و ارتفاع بیست سانت بود را از مکانِ اَمنَش بیرون کشیده و وارسیاش کردم. درواقع دوظرف بودند که در هم جِلد شده بودند. پی درِ ظرفِ داخلی را باز کردم. کیسهای پلاستیکی درونش بود. شیری رنگ بود و نمیشد داخلش را حدس زد پس شروع به باز کردن گره شدم. سخت نبود. ( اینبار به ناخنهایم بدوبیراه نگفتم! ) منتها قبلش آن را لمس کردم. برآمدگیهای صخرهایشکل و تیزش، آلبومِ خوراکیهای مشابهی که در ذهنم ردیف شده بودند را ورق زد و خیلی زود، نبات را برایم مجسم کرد! همان هم بود. با اینکه آن چیزی که دنبالش بودم، نبود اما از هیچ، بهتر بود: نبات زعفرانی! ناشکری جایز نبود! چشمی چرخانده و دنبال یک ظرف برای بارگیری گشتم: ابتدا در سینک و اطراف آن ( روی پارچهای که مادرم ظرفهای مازاد سینک را در آن میچیند تا خشک شوند ) سپس در آبچکان ( که اکنون بسته شده بود ) درنهایت با کمی قوز دادن به کمرم، یک کاسهی استیل آبگوشتخوری پیدا کردم. طبق اخلاق همیشگیام، به کم، قانع نبودم. مانند گرگی که به گله زده باشد( همانطور که مغزهای زردآلو را کشف کرده بودم ) ظرفم را پر میکردم. از یکطرف: درشت و ریز. تا اینکه ( مثلا ) منطقم ( و مقداری چاشنی انصاف ) گفت که ریزها را بردار. اینطور جاگیر هم نیست. همان کار را کردم.
ظرف را که به حالت اول خود رها کردم، باقی را گشتم. تقریبا همگیشان ظرفهای نبات بودند. منتها خردهنبات! من را باش که چقدر برای شیرین کردن دمنوشهایی که به سرکارم میبردم، مراعات نبات را میکردم که خدایی نکرده زود تمام نشوند! دروغ نگویم کمی هم تکیهکلام، بارِ مادرم کردم!
طبقهی پایین، تقریبا نیممتر جلوتر، نزدیک به تقاطع دو ضلع مستطیل آشپزخانه، خالی بود. بالا هم دو کارتن پر از لیوان شیشهای را جابجا کردم. با این فرضیه که احتمالا مادرم از ترفندِ پنهان کردن چیزی مهم، پشت موانع سخت، استفاده کرده باشد که درست از آب درنیامد. من، خودم، بیشتر اهل سناریوهای سادهام: آدمها اغلب به سادگیها توجه نمیکنند و سراغ هر ایدهای که به سختی ختم شوند میگردند. بااینحال، درهای سناریوپردازیام را نمیبندم: باید خود را جای هر آدمی با هر فکری، گذاشت! مادرم هم یکیست مانند خودم: خواندنِ دستش ساده نیست! همیناش کیف دارد. چیزی که ساده رو شود که... پس ادامه دادم.
ضلعِ بعدی. طبقهی بالا و جاهای ممنوعه که شاید چیزهایی باشد که نباید ببینم. خوراکیهای غیرمجاز که شامل هرچیزی میشود. حتی به آنجا هم سَرَک کشیدم. قلبم تند تند میزد. چیزی انگار، پشت دستِ کنجکاویام میزد به عقب میراند اما، آسان نبود منصرف شدن. تا اینکه با یک دودوتا چهارتا کردنِ کوچک، دیدم که نمیارزد و منصرف شدم. طبقهی پایین و تقریبا هشتاد نود درصد پایانی. چند دیگچهی مسی را زیر و رو کردم: تخمه با طعم رَنچ! اوم! خوب بود! کاسهی تقریبا پر از نباتم را در ظرفی شیشهایِ دَردار خالی کردم ( که تا نصفهاش را نیز در نکرد ) و دو مشت بزرگ تخمه در آن خالی کردم. دیگها را که سرجاشان میگذاشتم، پلاستیک پفک و پاپکُرن که از شب چِلّه مانده بودند را هم با دودِلی برداشتم. یک دلم گفت که پفکها را سَوا کن، تو که پاپکُرنخور نیستی ولی حوصلهام نکشید ( انگار که به تازگی تغییر ذائقه داده باشم ) همهاش را برداشتم. بستهی دستنخوردهی نودِل را پیدا کردم. با طعم مرغ؛ خوب است! رای روزهای مبادا ( مانند همین امروز که مادرم نیست و شام و نهار به عهدهی خودم است، به کار میآید ) البته که طعماش فرقی ندارد. دوباره مانند سابق، از طعم گوشت و خودش، دلِ خوشی ندارم. این برمیگردد به زمانی که شورِ نودل خوردن را درآورده بودم و صبح، ظهر، شب نودل با طعم گوشت قرمز، مرغ، فلان... تا اینکه یکبار از قاطی کردنش با تخممرغ آبپز، چنان تهوعی بهم دست داد که تا مدتها سراغ هیچ نودل و تخممرغ آبپز ( و حتی روغنی ) را نگرفتم.
یک عدد نودل ( در تصمیمی که باز دوبهشَک بودم چرا فقط یکی از چند تا نودل را برداشتم ) یک ظرف نبات، یک کاسه تخمه، یک کیسهی پلاستیکی پفک و پاپکُرن و... آها کُندُر را که از همان طبقهی بالای آبچکان کشف کرده بودم و از لیستم در رفته بود کنار هم، به صف کردم.
به عنوان نگاههای پایانی، ناخُنَکی هم به ظرفی روییِ دَردار که حدسِ محتویاتش ساده بود زدم: روغن زرد. این را از بو کردنش مطمئن شدم. برای صبحانه بدک نبود. البته اگر امشب طوری میخوابیدم که به صبح و صبحانه میرسیدم! از گشتنِ یکی از طبقات و تکان دادن و زیر و رو کردن چند قوری بزرگِ استیل و چینی و پشتِ ردیفِ بشقابهای میوهخوری و برنجخوری و چند کارتن که یادم آوردند چه در خود جای دادهاند ( نمکدان و پلاستیکِ زیپَک ) فاکتور گرفتم. البته یکی از طبقات که اکنون فکر میکنم میشود گفت مشکوک به زردآلو بود هم از دستم در رفت. ولی حوصلهاش را ندارم. حاضرم شکست را قبول کنم. لااقل برای امشب و انرژیام را صرف کارهای هیجانانگیز دیگری کنم... مثلا... مثلاً ثبتِ تمام این کارهایی که کردم! کاریست به مراتب سختتر از ماجراجویی در آشپزخانه! دلم میخواهد بعدها، مثلا دو سه سال بعد که باز، شبی، وقتی که نمیدانم در کجایِ این کرهی نسبتاً گرد، برای خودم خلوت کردهام ( مانند خیلی از همین وقتها که نوشتههای چهار پنج سال پیش خودم و خیلی از رفقایم را میخوانم ) ویرگولم را باز کنم و به این نوشته بَربخورم و... مو به تَنم سیخ شود: شبی زمستانی، هفتمین روز از دی چه به تازگی وارد هشتمی شده است، تَک و تنها در اتاقم، نیمهلُخت، لَم دادهام و با همهی گیر و گرفتاریهایی که دارم و دغدغهی زود خوابیدن، دارم مینویسم چون... میخواهم دوباره و دوباره و... برای خودم تکرار کنم چون بسیار فراموشکارم: این اصل است علی!
« سلام به تو علیِ آینده. دارم آلبوم gentle spirit _ bernward koch را گوش میدهم. تو الان داری چه گوش میدهی؟ میدانم که هنوز هم عاشق موسیقی هستی! راستی... »