[ تو، عزیز من، نهتنها مرهم زخمهایم نبودی، که خود° زخمی عمیقتر شدی از همهی دردهایم.
پیش از آمدنت، غمِ من ساده بود اما با تو، اندوهم شکلی تازه گرفت.
اندوهی که نه با گریه سبک میشود و نه با گذر زمان، فراموش.
تو، همان کسی بودی که باید نجاتم میداد اما تنها کاری که کردی، غرقتر کردنم، در دریایی شد که خودم هرگز فکر نمیکردم چنین عمیق باشد! ]
نوشتهای که از قلمِ من، نشت نکرده بود اما عجیب، با روحم قاطی شده بود. عج
یب...