نوشتنم که نمیآید، کلمهای که دردسترسم نیست، یک کلام: حوصله که ندارم، گوشی را برمیدارم و بیهوا، بیبهانه، انگشتانم را برروی صفحه کلید سُر میدهم. بی اهمیت دادن به محتوایی که میخواهد تولید شود، فقط مینویسم. گاهی اوقات باید نوشت تا افکارت ساکت شوند. هرکه با دلش خواند، میفهمد، کِبفَش را میبرد. نبرد هم اهمیتی ندارد، لااقل من نقشم را بر صفحهی امروز زدهام. چه از این مهمتر، زیباتر!