دوست دارم یکی باشد که از راه برسد و سلام کرده و نکرده، یقهی بلوزم را صاف کند.
باید دکمهی قرمز زودتر از او فشار میداد وگرنه جوابی در مقابل غروری که چند دقیقهی دیگر، یقهاش را میگرفت نداشت.
با کوبیدن مشتش در آینه، دیگر تنها بود!
بلاخره دستهایش را با لبهایم آشنا کردم: منتها در خواب!
صدای کوه، خیلی "یخ" بود
اشکهایی با طعم یاس، هدیهای از کوچهی استاد شاهد بود، در ساعت چهل و پنج دقیقهی بعد از نیمه شب.
جای خالی یک سیم را با عشق، پر کرد: آنجا که بغض، اجازهی ادا شدن را به کلمههای پشت حنجره ندادند: دو رِ می فا...
« کاش من هم سایه داشتم... » این، تمامِ آرزوهای منِ سی و چند ساله است وقتی همه، در صرافیها دنبال نمودارِ بیقرارِ دلار هستند.
اشک هایی با طعم یاس