
« نه خوبم، نه بد، واقعیام » ، درحال چیره شدن بر زندگی من است. احترام به روش شخصی زندگی آدمها. دیدن خودم، همانطور که هستم. حواسم به هیجانهای ناشی از خوشحالی باشد. درکنار اینها و خیلی چیزهای دیگر که کلیشهای هستند و منِ سی و دو ساله، تازه بهشان رسیدهام، همانطور که دلم میخواهد زندگی میکنم: شلوار پاره میپوشم و تتو میزنم و موهایم را میبندم ( میبستم! ) و همهجا هندزفری در گوشم است بگذار بگویند ک...خل است. کتاب میخوانم و مینویسم و فیلمهای موردعلاقهام را تماشا میکنم؛ بگذار بگویند دیر است احمق، برو دنبال یک لقمه نان و... قدم زدن را به زِر زدن با آدمهای خوشحال ترجیح میدهم. این روزها دارم به سمتِ رام شدن قدم برمیدارم و راضیکننده است. روبراهم♥️✌️