بعضی وقتا نمیدونم خوابم یا بیدارم و از روی اینکه میتونم صدای اطراف رو بشنوم، میفهمم که... خیلی پیش میاد که خواب رو فقط به این چشم که فقط برای بدن یه انسان لازمه، انجامش میدم یا خیلی وقتا اصلا بهش توجه نمیکنم و به خودم میام و میبینم که ساعتها بوده که خوابم برده. تقریبا میشه گفت که خواب، هیچوقت اون گزینهی مورد علاقهام نبوده حتی همون خوابهای تا لنگ ظهر؛ فرار بودن: از بیرون نرفتن با خانواده یا کنسل کردن یه قرار با رفیقی که آداب آدم باحالها رو درمیاره. بااینحال، بیطرف که بهش نگاه میکنم، میبینم که این طبیعی نیست؛ یه چیزی سر جاش نیست. من مشکلی دارم که باید حلش کنم. خوابیدن یا نخوابیدن، مسأله چیز دیگهایِ که بالاخره باید بهش تن بدم. کمتر از سه ماه تا تولد سی و سه سالگیم مونده و بیشتر از دیشب و چند دقیقهی پیش قبول کردم که باید کاری کنم وگرنه این فرمون، تا تهش کج میره جای تا مرگت و هیچکی به هیچجاش نیست... این یه واقعیته!