
من باشم و... من.
فکرم نباشد.
سایهام نباشد.
حتی روحم هم نباشد.
یک منِ خالی تک و تنها.
آفتاب نباشد.
شب نباشد.
زمین و آسمان نباشد.
نمیدانم یک همچین جایی را چگونه تصور کنم
اصلا هست؟
وجود خارجی دارد؟
زمان هم نباشد.
میخواهم تنها باشم.
هیچکدام از همنوعان خود را نمیخواهم ببینم.
میخواهم در آن لحظهی بخصوص، دلتنگی را تجربه نکنم.
حال نه اینکه از کسی متنفر شوم، نه. فقط نمیخواهم به جز خودم به دیگری فکر کنم.
صدا نباشد .
نور نباشد.
یک خلا کاملا واقعی
حتی نمیخواهم نگاهم جایی را ببیند.
کور باشم.
کر باشم.
لال باشم.
با این اوصاف چگونه آن مکان را لمس کنم...؟ این را هم نمیدانم.
نمیشود جایی باشد که برای زندگی کردن در آن، نیازی به ابزارهای انسانی نباشد؟ شما جایی را با این ویژگیها سراغ ندارید؟
این صحبتها از روی دلتنگی نیست.
از کلافگی هم نیست.
یک احساس است که با دیدن یک عکس، ناخواسته سراغم را گرفت و به زور، پای نوشتن، حاضرم کرد!
نمیدانم...
شاید کار کلمات است.
شاید برای این کارِ خود دلیلی دارند که در حال حاضر قادر به تشخیصش نیستم.
عجب زوری دارند لامسبها!