در شبی یا شاید هم روزی، در ساعتِ نمیدانم چند، پیامی نوشتی و برایم فرستادی که در آن حرفِ جدایی را پیش کشیدی. نزدیک به ده سال از آن زمان میگذرد و تقریبا در اکثر اوقات، متنِ خواستنیهایم، این بوده است: بودن تو! دلم میخواهد به چند ثانیه قبل از آن لحظهی تأثیرگذاری که تحریک به این تصمیمت کرد، برگردم؛ به لحظهای که به نبودنت، به این اندازه عمیق، که اکنون است، فکر نمیکردم؛ با هر بلایی که سر طرفِ دومِ این رابطه، یعنی تو، آورده بودم، باز تو را بخشی از خود و خود را همهاش تو میدانستم...
در این نزدیک به ده سال، آن لحظه را ضربدر شصت، ضربدر شصت، ضربدر بیست و چهار، ضربدر سیصد و شصت و پنج، ضربدر ده کردهام و حاصلش این است که هنوز در این دایره گیرم و میچرخم و دلم باز میخواهد تکرارش کنم. سرنوشتی مشخص هم که در دایره، انتظار کسی را نمیکشد و این، گاهی فاجعه است و گاهی شاید، شاید، شاید نقطهی عطف...