آدم بودن، نقشیِ که گاهی از پسش برنمیام. امروز به یک سگِ پاکوتاه حسودی‌ام شد! به حدی کثیف بود که تشخیص لکه‌های قهوه‌ای و سفیدِ روی پوستش سخت بود اما با این حال، خوشحالی رو توی چشماش می‌دیدم. اون از سگ بودنش راضی بود. می‌دونست، یکی، جایی حواسش بهش هست؛ نقشش رو با همه‌ی شرح وظایفش قبول کرده بود و من نقطه‌ی مقابل اون!
