میخواستم بهش بگویم: « انقدر بهش سخت نگیر! طفلی حالش خوب نیست... » ولی چه میشد کرد که او نیز خود، حالش خوب نبود! اینجا بود که فهمیدم نقشِ من، ضربدر دو شده است! باید به آنیکی که مورد سرزنش قرار میگرفت، لبخندی به پهنای لب، تحویل میدادم و درعین حال برای همراهیِ دومی، اَبرویی بالا میانداختم و به موازات آن، سَری تکان میدادم که اولی یعنی: « اشکالی نداره! حالا این، یه چیزی میگه برای خودش؛ زیاد سخت نگیر! » و به دومی: « آره... راست میگی... اینم نباید انقدر زیادهروی میکرد... » عجب رُلی در این سکانس گیرم آمد! باید با تمام حواسم در صحنه حضور میداشتم!