زمانهایی میرسند که احساس میکنم زندگی چقدر دارد طولانی میشود! این بار، این بهانه را پیرمردی با پاهای حَناخورده دستم داد. سَرآستینها را تا آرنج بالا داده بود و کف دستش را ناموزون برروی سرِ کچلش میکشید. بد بازیای را با اشعههای زاویهدار ساعت دوازده و سی و خوردهای، شروع کرده بود. در آن صحنهی مشترک از ما، هردو در تنهایی موافق بودیم منتها با چند تفاوت کوچک: چند هزار روز در پیش روی من قرار گرفته بود؛ حال آنکه او... او نشسته برروی یک صندلی فلزی رو به یک فضای سبز و من در حال قدم زدن و گره زدن احساسم به نَخِ پاییز!
دروغ است اگر بگویم بهش حسودیام نشد.
⅘