نظرت چیه حالمو بپرسی؟
مثلاً اینکه تو شروع‌کننده‌ی بحث شیرین صحبتهامون باشی؟
چی میشه اگه تو دغدغه‌ی بحثی که قراره بینمون شکل بگیره رو داشته باشی؟
مشکلی داره یکبار، یه دختر بیاد و بپرسه: « چخبر! » و روتینِ « پسر باید نازکِش باشه و دختر... » رو زیر سوال ببره؟
نظرت چیه همین الان شروع کنی؟
بپرسی: امروز چکارها کردی!
یا اینکه نظرت برای قرار ملاقات بعدی‌مون چیه؟ موافقی اینبار کنار نوشیدنی، یه تیکه کیک هم سفارش بدیم؟
بپرس، شروع کن و من سعی می‌کنم که این شروع رو، مقدمه‌ای برای رشد توی رابطه بدونم، نه کوچک شدنِ غرور یک دختر، درمقابل یک پسرِ خودخواه که حاضر نیست برای صحبت، پا پیش بذاره!
منتظرت هستم منتها با دلم و دلم از دلت، شهامت می‌خواد! نه انقدر غیرعادی، که اندازه‌ی اولین تلاش یک پرنده برای پرواز، از نگاه پرنده‌ای دیگه و لذت بردن از تماشای یک پرواز.
هَمدِل می‌خوام. همراه. همصدا... همنشینی برای سکوت‌ها و گپ زدنها، برای فاصله گرفتن از منطقی‌های زمینی.
شروع کردن زیباست. فشار آوردن به دیواره‌ی ضخیمِ غرور، دردآوره. دیدنِ ترس و با این‌حال، ادامه دادن، کارِ هرکسی نیست و من تمام اینها رو می‌بینم و سعی می‌کنم بفهمم و دلم می‌خواد تو رو به این شیوه‌ی جدید از بازی، دعوت و همراهی کنم ولی چه میشه کرد که ناچارم به تماشای کنار اومدن تو با روتین‌های سابقت، بشینم و امیدوار باشم که همین تماشا زیباست، همین صبر، همین موندن و خیال کردن: خیالِ از راه رسیدن تو! پیام‌های صبح بخیرت و دعوت به قدم زدن، بی‌ترس توی عمومی‌ترین جای ممکن، بی‌فکر، کاملا گستاخانه ؛)
چقدر سرم درد می‌کنه.
