حالم خوش نبود و رفتم بیرون تا حال و هوام عوض بشه. تَهصدای بچهها که داشتن میخوندن میومد. ولی به غیر از اون، سکوت بود. بوق ماشینها و موتورها و آدمایی که درحال رفت و آمد بودن، لطمهای به سکوت وارد نمیکرد. شاید من تو اون لحظه، سکوت رو طور دیگهای تعریف کرده بودم: جایی که صدای خوندنِ یه نوشته نباشه! ذهنم شلوغ پلوغ بود. آمادهی اون کاری که به خاطرش اومده بودم، نبودم.. بحثِ مسخرهای که یکی دوساعت قبل با میکاییل داشتم و داستانی که باید بعد از اینجا میرفتم؛ همهی اینها زیرِ سایهی استرسِ معمولِ ناشی از قهوه. که... « تَق تَق » صدا آشنا بود.
صدای فندک از پایین راه پله