یک‌تنه پای حرفش ایستاده بود. پاییز را با شجاعت قبول کرده بود. بدون زیر سوال بردن قانون طبیعت، به سبز، احترام گذاشته و انگشت در سطل نارنجی فرو کرده بود. او تغییرِ لحنِ صدای کلاغ‌ها بود! اشعه‌های زاویه‌دار خورشید! نسیمِ سوزدار اما پُرجانِ ساعت سه و نیم عصر! کاج‌هایی بود که سَرخوشانه در راهروهای سیمانی و سنگ‌فرش‌شده سقوط می‌کردند تا طعم زمین را بچشند؛ همان‌گونه که پرنده برای استراحت، نفسی در آن تازه می‌کند! او ردپای اکسیژنِ تَه‌نِشین‌شده در برگ‌های نزدیک‌به‌سقوط است! او به این دلایل و خیلی دیگر، می‌داند که چه ارزشی دارد پس با غرور، در میان کاج‌ها، سینه سپر می‌کند و انعکاس نارنجی را در آبیِ آسمان ثبت می‌کند تا همه بدانند...
