مینویسم؛ اندازهی دو نفر مینویسم: علی که خودم باشم و طاهره که مادرم باشد و دوست دارد بنویسد اما...
یک آرزو کردم. کِی؟ وقتی که در راه برگشت به خانه، با قابی از اتفاقی زیبا، روبرو شدم: حدفاصل بین دو تیر چراغ برق ( تقریبا ده متر ) زیر تابش نورِ زردِ لامپها، آسفالت، میزبان اقلا ده هزار دانهی ریز و درشت برف بود: بیرنگ، سفید، سفیدتر و کمی طلایی و درنهایت کف خیابان و باز، حرکت از نو!
دانههای برف، که هرکدام یکل بند انگشت، بیشتر نبودند، در صفی تنگاتنگ، یکدیگر را نفس به نفس تعقیب میکردند. چشم راستم که از صبح، انگار که باردارِ زبالهای باشد، درد میکرد و میکند، کمی آرامتر شده بود که حاصل چند دقیقه خلوتی خیس با او بود. سنگینیای دلخواه را برروی مژههایم احساس کردم. مژهای داشت میپرید و من از قدیمیتر ها شنیده بودم که: « مژهای که سقوط کند، نشانهای از استجابت دعا ( آرزویی ) است. » من آرزو نکردم. عوضش، شاهد گرفتم؛ دانههای برف را شاهد گرفتم که خوب ببینند که من میخواهم پای قولی که به او دادهام بمانم. پس حواسش به من باشد.
به خانه نزدیکتر میشدم و در آن لحظه، غرقتر شدم؛ آنقدر که به خود آمدم و دیدم جلوی در خانهمان هستم. " Secret garden " امشب نیز مانند خیلی وقتها قبل، همراهم بود.