میشنوم پس هستم!
دوبار، سهبار، چهاربار... نه، نمیشد؛ جملهای آرامبخش را که مخصوص خودم بود، از سر به ته بخوانم، بدون اینکه به اواسط آن نرسیده، خود را در یک باغ، به دنبال پروانههای سیاه نَبینم! تقصیر از من یا جملهها نبود، صداها نمیگذاشتند بشنوم؛ درواقع میخواستند که گوشم به حرفهای آنها باشد! صداهایی حجیم که کارشان پر کردن من از درون بود و سپس منفجر کردنم و از نو... مترسکی نخنما که تمام حرفهای ناگفتهاش در دگمهای بود که از صورتش آویزان شده بود.
آن من، میخواست در اتاقش بخوابد. میخواست دروغ ببافد که فلان جایش درد میکند و نیاز به استراحت دارد. الآندعا جوابگو نبود. نداشتههایی که مانند دودِ آتشی زباننفهم، گلو و چشمها را با هم درگیر میکردند هم زورشان به بیرون کردن من از اتاقم نمیرسید. دستی آمد و نخی دورم پیچید و سر نخ را کشید و در کوچه، مانند فرفره، در جهت مخالف چرخاند. چرخیدم چرخیدم تا دستِ آخر، خود را در مغازه دیدم. دلم میخواست بخندم اما مگر افکار اجازه میداد! تنها چیزی که به ذهنم رسید، مشغول کردن خود با حداقل کارهایی بود از دستم برمیآمد...
_ادامه، اگه شرایط اجازه بده، فردا