
میرقصم و با ترانه° عشقبازی میکنم اما نه با خاطراتِ خوشِ گذشته؛ نه... میخندم و حین بالا و پایین انداختن شانههایم، زیباییهایش را از نوک انگشت شستِ پا تا انتهای بلندترین تار موهایش، برانداز میکنم و... ذوق میکنم و چشمانم را میبندم و باران را بغل میکنم: آنجا که همهاش زیباییست: مانند او که هروقت از راه میرسد، گناهانم° نمیدانم چرا میروند! او که خودِ شکوفهی آلبالوست: ترش و خوشعطر و بو! نوک دماغش را به نوک دماغم نزدیک میکند و به میدان رقص برمیگردم و با نگاه میگوید: « با هم... » و من ادامهاش را بر زبان میآورم: «... باهم برقصیم زیبا! »
آری. آرزوهای بزرگم را یک دست در دست افکارم و دست دیگرش را به دست احساسم میسپارم و ادامه میدهم و باور میکنم: او را و نویسنده را و به پیرمرد چوپان و گوسفندانش و شکوفههای پشت دیوارِ سیمانی و کوههای لاجوردی و ابرهای باراندار و سرمای هوا و کلاغها و نسیمی که بوهای خوبی را با خود میآورد، با لبخند نگاه میکنم و دستمال برمیدارم و گرد و غبار رویاهایم را با نهایتِ زوری که دارم، تمیز میکنم و ارسال میکنم به اویی که باید باشد، نه او که نیست؛ اویی که مانند من، کسی پیشش نیست اما تنها هم نیست: ما هردویمان در یک چیز مشترکیم و آن، اینست که یکدیگر را ( به قیافه و اسم ) نمیشناسیم اما در جایی دیگر، زیاد با هم وقت گذرانده و رقصیدهایم...