می‌دانم..

می‌دانم...
می‌دانم اتفاق‌های بدِ زیادی افتاده، می‌افتد و خواهد افتاد. می‌دانم که باید نگران آسمانِ بالای سرم و زمینِ زیر پاهایم باشم. می‌دانم که سقفِ نگرانی، از هر دلار بابت هر کیلو گوشت مرغ یا نان خالی یا گوجه و خیار، بسیار فراتر رفته... فکر هر لیتر بنزین هم بماند. می‌دانم که دیگر کمتر از یک نفر از صد نفر، در مدارِ وفاداری و عشق و دوست داشتن و... باقی مانده. می‌دانم که دیگر کسی به فکر سگ‌های خیابانی که چیزی برای خوردن پیدا نمی‌کنند، نیست. کسی دیگر حوصله‌ی لگد زدن به پوست موزِ جلوی پایش را ندارد. می‌دانم که پیرمردها، دیگر خودشان باید به تنهایی از خیابان بگذرند و حتی عصای دست عابران نابینا هم بشوند. می‌دانم که شمعدانی‌ها، حسن یوسف‌ها و قاشقی‌ها و پِتُس‌ها و... دارند یکی یکی پژمرده می‌شوند. می‌دانم که عمرها، بیشتر از شیر آب هنگام دوش گرفتن، هدر می‌روند. می‌دانم که کسی دیگر موسیقی بی‌کلام را چاشنیِ قهوه‌ی حین کتاب خواندن، نمی‌کند. می‌دانم که دیگر کسی قاب‌های زنده‌های قدیم را دستمال نمی‌کشد. می‌دانم که چایی‌ها، تازه‌دَم، نان‌ها داغ و پنیر و گردو و سبزی، تازه نیستند و اهالی خانه، رمقی به تشکیل دایره‌ی صبحانه‌خوری ندارند. می‌دانم اخم‌ها، همه تَخم‌اند و زبان‌ها، همه نیش و گوش‌ها، همه کیپ و دست‌ها، همه در جیب‌ و نگاه‌ها، دوخته به سنگ‌فرش‌ها و کف پاها، بی‌هدف° زمین را لگد می‌کنند...
می‌دانم که شاید این آخرین نوشته‌ام باشد... اما چه می‌شود کرد شاید زندگی، نامِ دیگرش همین باشد: در تاریکی و خشکسالی، بذر نشان کردن و امیدوار به جوانه زدن...