میگه نگو یادش بخیر!
این رو بعد از اینکه گفتم عاشق نوستالژیام، تحویلم داد. میگفت نوستالژی مال شکستخوردههاست! اونهایی که تو لحظه زندگی نکردن. همش حسرتِ یه چیزهایی رو کشیدن. به دستش که نیاوردن، بعدِ یه مدت پاهاشون به یه کافه باز میشه، یه سیگارِِ فیلترقرمز کنار قهوهشون آتیش میزنن و از اونطرفِ حالهی دود، به نرسیدههاشون نگاه میکنن.
اونی که باعث و بانی زدنِ این حرفها شد، من بودم. میتونم اینجوری برداشت کنم که من همون مخاطبِ صحبتش هستم؟ همون شکستخورده!
میگفت نوستالژی مال نسلیِ که سهمشون از لذتبخشهای زندگی، تنها آرزو کردنش هست. میگفت زندگی برای این دست آدمها، یعنی یه سقف از توهم، که کشیده شده روی بامِ نگاهشون و زورِ اینکه به بالاتر از اون نگاه کنن ندارن.
زندگی تو خاطرهها، مال ماست. مایی که تو واقعیت، نتونستیم حرفمون رو بزنیم و میذاریم رد بشه؛ بیات بشه: مثل سیر، مثل شراب، از قِدمتش بگذره، جا بیفته و بعد بشینیم و از طعمِ خاصِش صحبت کنیم! اما ظاهراً این طعم و بو، فقط به ذائقهی امثال ما خاطرهبازها خوش میاد: « فلان بخاریها رو یادته! بوی دود و چوب که تو خونه میپیچید! آخ! فلان موزیک رو یادته؟ سرگرمیِ تو... » من وقتی این جملهها از دهنم در میومد، مو به تنم راست میشد و اون دوستم، ابروهاش کم کم پایین میومد، لب و لوچهاش آویزون میشد و پوستش چروک و... با کمانرژیترین کلمههایی که ممکن بود، چَکُش برمیداشت و شروع میکرد به خراب کردنِ چیزهایی که برای من سمبل زیبایی و خوشگزرونی بودن. دوستم آدمِ منفیگرایی نیست. از اونایی نیست که به خوشیهای دوروبریاش حسادت کنه، چون ظاهراً خودش بهشون نرسیده! برعکس، تا جایی که من میشناسمش، کسیِ که تا جایی که از دستش بربیاد یه مسیر رو برای رفیقاش باز میکنه؛ از تجربههاش برای کمک استفاده میکنه. ولی سبک خاص خودش رو برای بیان منظورش داره: رُک و پوسکنده اما با رعایت ادب! هیچوقت قصد خورد کردن طرف مقابلش نداره. همیشه از آخر به اولش تعریف میکنه. احساسات رو میذاره کنار و چیزی که هست رو میگه. خودشم احساسی هست و حالِ یه آدم احساسی رو وقتی منظورش رو با همهی وجودش تعریف میکنه، میفهمه. ولی نمیخواد راهی که خودش رفته و به جواب نرسیده، منِ نوعی هم تجربه کنم.
همهی اینها رو گفتم ولی نمیتونم بگم وقتی سازِ مخالفی رو تو رفتار مخاطبم میبینم بهم برنمیخوره. اتفاقاً خیلی هم تابلو عکسالعمل نشون میدم. ولی خب دارم رو این اخلاقم کار میکنم که تو هر رفتارم، نسبت به قبلی، یکم بهتر باشم. حالا اینجا میشه انتقادپذیری و یا شنیدنِ حرفهای طرف مقابلم با نیت خیر؛ اینکه شاید قراره چیزی از لابلاش بیرون بکشم که به دردم بخوره.
احساس میکنم دیگه بیشتر از این، دارم مثل مامانبزرگها حرف میزنم. پس همینجا حرفم تموم میکنم.