من پیپزا را وقتی دوست دارم که نیشابهاش را مادرم برایم سِرو کند. اهل سس که اصلاً نیستم. تهش اگر اصرار کنند، یک سسِ سیفیدِ چیلی که همراهش مزهمزه کنم.
تِشِرتم که امشب در کنار آتش، بوی خوشِ دود گرفته بود را لَواسشویی ازم گرفت؛ جیرّابهایم را مجبورم خودم با دست بشویم چون مادر میگوید: « لواسشویی، جورابها را میخورد! » من هم میخندم و ازشان تپه میسازم و ازش رویش میپرم!
آبگرِمکن، امشب نازَش خریدار نداشت. منتظرم تا فردا از خر شیطان پایین بیاید. وگرنه دودی، کلهی مشتری اصلاح میکنم: این هم مدلیست!
امشب تفاوت سیودال و دیودال را برایمان باز کرد. هردو از خانوادهی سپیدار هستند؛ یکی با برگهایی پهنتر و تنهای کلفتتر و دیگری لابد برعکسش حال ماندهام خودِ سپیدار° چکاره است چون آنقدر محکم دربارهی شجرهنامهی این دو عزیز بحث کردند که، قطع به یقین، سپیدار بیخود، خودش را بهشان نسبت داده!
الان که بر روی دوشَکم دراز کشیدهام، دارم به این فکر میکنم که چه خوشبختم، شیرینزبانی چون « طاهرهخانوم » بهم حرف زدن را یاد داده، قبل از اینکه معلمم که نوشتن را!