_میشه؟
+نمیدونم.
_میشه؟
+شاید.
_میشه؟
+باید بشه!
_میشه؟
+چی میشه؟
_نمیدونم. هرچی.
+شاید شد.
_میشه؟
+نظر خودت چیه؟
_شاید بشه.
+اوهوم.
_میشه؟
+برو آقا مزاحم نشو!
_میشه؟
+باید فکر کنم.
_میشه؟
+آه ه ه... اگه بشه که خیلی خوب میشه!
_میشه؟
+تابحال برای کسی شده؟
_میشه؟
خیلی وقت پیشا باید میشد. الان دیگه هرچی شد، شد.
_میشه؟
+چرا که نه!
_میشه؟
+دوسدارم که بشه.
_میشه؟
+داره یه اتفاقایی میفته.
_میشه؟
+خستم. برام مهم نیست.
_میشه؟
+هنوز که نشده. ولی امیدوارم که بشه.
_میشه؟
+آره! برای من شده. ایشالا برای توم بشه!
_میشه؟
+عاآا... اوم.
_یعنی چی اوم؟
+یعنی...
_میشه؟
+نه.
_میشه؟
+آخه همینجوری که نمیشه... چی میشه!
_بیخیال. خدافظ.
《_میشه؟؟؟
+برو بابا توم. میشه، نمیشه راه انداختی! اینم سواله تو از ملت می‌پرسی؟
_خب چشه مگه؟
+تو اول برو تکلیفتو با خودت روشن کن؟ اصلا صورت سوالتو درست کن بعد...
_خب... امتحان که نیست، بخوای نمره بدی. می‌پرسم میشه یا نه که به اولین چیزی که به ذهنشون میرسه فکر کنن. هَممون یه اولین چیز توی ذهنمون هست که دوسداریم بهش برسیم... دوسداریم که بشه.
+تابحال خودتو جلوی آینه دیدی؟
_اصلا خوب یا بد؛ چه فرقی داره؟ این یعنی حق ندارم بقیه رو (حالا هرکی) یاد خواسته‌های عقب افتادشون بندازم؟
+چی بگم والا. من که هیچ سر از کارهای تو درنمیارم.
_چمیدونی... اینجوری شاید خودمم، جواب خیلی از سوالامو توی حرفای بقیه پیدا کردم! اصلا خودت تابحال به این فکر کردی که ما آدما چقدر شبیه هَمیم؟ که سِرشت هممون هیچ فرقی با هم نداره!
+آره خب. ولی با حرف زدنه خالی که هیچی درست نمیشه؛ میشه!؟
_نمیدونم. ولی اگه همین حرف زدنا، پُلی باشه که ما رو به یه دیدگاهه تازه برسونه چی؟ اگه معلوم بشه که حرف زدن‌ام یه موهبته که ما تا الان راه درست استفاده کردنه ازش رو یاد نداشتیم و... با همین تمرین و تکرارها اون رو بلد بشیم چی؟
+هوووم. میشه؟
_حتما میشه! باورم اینه.》
