میشه توی همین شلوغی‌ها هم نرم بود. سیاه نشد. یا سخت شد ولی برای نوشتن یادگاری از یه آدمی که نیاز داره؛ مثل یه دیوار! میشه از دیدن دامنه‌های کوه که پوشیده شده از علفزارهای سبز و قهوه‌ای و نارنجی لذت برد. میشه کولر رو بیخیال شد و شیشه رو پایین داد و هوای خنکِ اون بیرون رو نفس کشید؛ اکسیژنِ دست‌نخورده‌ای که متر به متر، دامنه‌های کوهستان رو دویده تا خودش رو به جاده برسونه!
توی همین شلوغی‌ها هم میشه گوش شد؛ یکی در و یکی دروازه و یا آلاچیقی رو به جنگل و کویرِ خشکِ سینه‌ای رو اندازه‌ی یه لیوان شربت آبلیمو و گلاب، خنک کرد.
میشه در روی زمین بست و پنجره‌ای رو به جایی ناآشنا باز کرد که هزاربار خانه‌تر از جاییِ صبح‌ها داخلش چشم باز می‌کنیم. جایی که میشه دغدغه‌های زمینی رو هرچی که هست، [ هرچی ] توی پرانتز جا داد و چشم‌ها رو بست و اشک ریخت و موسیقی بی‌کلام گوش داد و باز دید و اشک ریخت و...
میشه به طرحی از یه خانواده‌ای توی طبیعت که قاب گرفته شده توی چهارچوبی فایبرگلاس، زل زد و گفت: « دلم میخواد جای اونها باشم... دلم دغدغه‌های اونها رو میخواد... اسب و برف و کوهستان و جنگل و رودخانه‌ی یخ‌زده‌ی اونها رو میخواد! » میشه کودک شد. میشه تغییر جنسیت داد و به هر قالبی که دلخواه بود، وارد شد و تکرار کرد که : { همه‌ی اینها یه بازیه، نه بیشتر... همه‌ی اینها یه بازیه نه بیشتر... } میشه چون تمام اینها بخشی از صحنه‌‌هایی از دنیاهای دل هستن و هیچ حد و مرز و قانونی رو شامل نمیشن!
