من دیر رسیده بودم. بازی قبل از من شروع شده بود. قبلترها همیشه جزئی از بازی بودم. جزئ که چه عرض کنم، یکی از اعضای اصلیِ بازی بودم اما الان انگار شرایط کمی تغییر کرده بود. چه تغییری را، نمیدانم اما امشب احساس کردم که من دیگر از اعضای اصلی نیستم، یک مهمان هستم؛ مهمانی ناخوانده که به یک مهمانیِ باشکوه دعوت شده بود. هرچند آن حسِ صاحبخانه بودن را نداشت اما همین که در آن مجلس حضور داشتم، برایم لذتبخش بود. لذتبخش بود چون صاحبِ مجلس، بسیار سخاوتمند بود.
صاحبِ مجلس، پارک بود و مجلسگردانها، باد بودند و باران و سنگفرشهایِ خیس و... همه را خوب میشناختم. از قدیم، رابطهی گرمی باهِشان داشتم پس به هیچ وجه احساس غریبگی نمیکردم. من میگویم مهمانی اما شما همان را که در ابتدای متن نوشتم باور کنید؛ بازی منظورم است. در اینجا، در این مجلس، بازی و مهمانی، هردویشان یک حکم را برایم دارند، هردویشان تفریح هستند. حال با تعریفی جداگانه. چه فرقی میکند، بازی یا مهمانی، مهم خوشگذشتن است که در هردو صورت اتفاق میافتد.
من از قدیم بهترین و بدترینِ لحظاتم را با این مکان تقسیم میکردم. فصل هم نقشِ تعیین کنندهای در اوجِ این احساسات نداشت؛ برای من مهم پارک بود و دستی که همیشه و در همه حال، با گرمی، من را دعوت میکرد و از نوازش، چیزی کم نمیگذاشت. اگر بگویم تنها رفیقی که دارم پارک است، دروغ نگفتم. هیچکس مانند او، تابِ هیجاناتِ افسارگسیختهی من را نداشته و یقین دارم که تا به آخر هم ندارد. روزهایی سرخوش از رسیدن به آرزوهایی کوچک و گاهی بزرگ و روزهایی با گونههایی خیس که دلیلش را نه من میدانستم و نه پارک. اما هرچه بود، به هردویمان خوش میگذشت زیرا هردو در یک چیز با هم تفاهم داشتیم و آن، سکوت بود. هردو در بهترین و بدترین لحظات با سکوت، یکدیگر را در آغوش میگرفتیم و شانه به شانه با هم قدم میزدیم. من زیباییِ او را در بَرگریزان نمیدیدم و او هم من را با ظاهرم قضاوت نمیکرد. هردو مشتاقِ دیدار بودیم و برای این ملاقات، ساعتی از پیش تعیین نمیکردیم؛ گاهی صبحِ علیالطلوع، گاهی دَمدَمهای ظهر، گاهی غروب را به تماشای بدرقهی خورشید مینشستیم و گاهی هم شب، در هر ساعتی! بِهِمان واقعا خوش میگذشت و در ضمن امنیتِ یکدیگر را تامین میکردیم. من قول داده بودم که زبالهای بر زمین نَیندازم و او هم همیشه یک صندلیِ خالی در بهترین و خوش آب و هواترین نقطهی آنجا برایم رزرو میکرد.
آن روزها هنوز هم ادامه دارند؛ هرچند نقشِ من کمرنگ شده است اما او هنوز هم یک رفیقِ سخاوتمند باقی مانده است. یک رفیق که هنوز هم با هیاهوهای ناشناختهی درونم، پذیرای من است؛ پذیرای من و البته امثالِ من.
امشب هم به من خوشگذشت. مطمئنم برای امثال من هم که تَک و توک سایههایشان را در زیرِ نورِ تیرهای چراغ برق میدیدم، همینطور بود. کسانی که مانندِ گذشتهی من، تنها یا با کسی، سیگار به دست یا درحالِ گوش دادنِ ترانه، وقت میگذراند و آدمهای شهر را با دغدغههای ناتمامشان رها کرده و تنها با پارک خوشمیگذراندند. من از تماشای این وفاداری لذت میبردم و ریههایم را از اکسیژنی ناب، پر میکردم. قدم میزدم و باز از صاحبِ این مهمانی، لذت را درخواست میکردم؛ با تمامِ وجود.