شانه بالا می‌اندازم و به خود، پوزخندی مسخره می‌زنم. به خود و به تصمیمی که در سر داشتم. آخر تا کی می‌شد که در پنهانی، زیر سایه‌ای از علامت‌های سوال، آمد و شد می‌کردم!؟ نه نمی‌شد و در آن لحظه‌ی بخصوص که ابتدا، تمامی آن انگشتانِ دستی که رها بود، مشترکاً قصد کوبیده شدن در چانه‌ای که آن زِرهای مفت اَزشان درآمده بود را کرده بودند. نمی‌دانم چه شد که چند قدم جلوتر از خود، خویش را برانداز کردم. دست نگهداشتم و پوزخندم که اکنون آغشته به آغازِ یک نگاهِ محبت آمیز است را به صورتیکه ابتدا به مهمان و سپس به آن احمقِ دوست‌داشتنی و درنهایت به انعکاسِ تصویر خود در آینه انداختم و ادامه‌ی خرابکاری‌ای که اتفاق افتاده بود را با آرامش، خراب‌تر کردم؛ تا به یک سطح صاف می‌رسیدیم. چیزی که اکنون که سالهاست از آن داستان می‌گذرد و می‌توانم خود را تنها به مثالِ یک نقش، از شخصیت‌های یک روایت ببینم؛ می‌بینم که خَریّتِ آن دوست عزیزم لازم بود؛ وگرنه اگر به من می‌بود، یک داستانِ بی‌انتهای دیگر، به داستان‌هایٓ فارسی اضافه می‌شد!
چیزی که باید می‌شد، باید می‌شد و نقشِ من در آنجا، تنها یک تماشاگر بود. گاهی، فقط باید تماشاگر بود؛ او خودش می‌داند چه چیزی را کجا، چگونه انجام دهد.
این متن رو دیشب، تو خواب و بیداری نوشتم. الان که دوباره خوندمش، اصلا اَزش سردرنیاوردم! طوری که خواستم ویرایشش کنم ولی نشد که نشد. ولی مطمئنم یه چیزی داخلش پنهون هست که بعداً متوجهش میشم. پس اگه شما رو هم کلافه کرد، تعجب نکنید!
