مَها بود اسمش. خاص. خودش هم مانند اسمش خاص! موهای سیاهِ پَرکلاغی، مُژهها هم به اطاعت از آن، در شراکت با این زیبایی، سیاه. یک سیاهی روی یک زمینهی سفید. یک آسمانِ شب در دلِ ماه. یک طرحِ زیبا و بدون نقص، بر روی یک بومِ نقاشی که دو نقطهی رنگی در آن، طرح را متفاوت جلوه داده بود: آبی در تاریکی که معنایی ندارد؛ اینگونه که تکهای از آسمانِ شب را برش بزنی و ابعادی چند در چند از یک روزِ آفتابی را در آن جای دهی. قدری عجیب است که باعث جلب توجه نیز هست و همین میتواند آن نکتهای باشد که باعث خاص بودنِ صاحب چشمها شود: یعنی مَها را مَهاتر از باقیِ مَهاها نشان دهد!
انگار که طبیعت نیز بازیاش گرفته باشد. هرکسی از مواجهه با آن حجم از سیاهی که مانند آبشاری از فرق سرش جاری بود، انتظار یک جفت چشم سیاه را نیز داشت اما انگار این یک مقاومت از آن آدم بود که میخواست صحنهای از روز بودنِ درونش را به نمایش بگذارد. انگار آنجا که یک نقاش با حوصله برروی بومی که قرار بود مَها شود، قلم میزد، او آمده بود و عمدا این رنگ را انتخاب کرده بود؛ آمده بود و دست روز را در دستان شب گذاشته تا ثابت کند زندگی در هردوی اینها زیباست. هرچند که او مانند منِ مخاطبی که آن روز در صفِ انتظارِ بانک، اتفاقی به او برخورد کردم، این تضاد را باعث جلب توجه ندانسته و خود را خاص نمیدانست. به نظر او، او مَها حامدی بود با چشمانی آبی و موهای پَرکلاغی که منتظر بود نوبتش برسد و برود سراغ سایر گرفتاریهایش. و اینها هم تمامش یکسری داستانبافیِ ذهن بیکارِ اینجانب بود که داشت « مینیمال » را تمرین میکرد. همین.