تو، چهره‌ی دیگری از منی: مثلا کمی غُدتَر، جدی‌تر، مسعولیت‌پذیرتر و... ولی این‌ها، تفاوتی در اصلِ منظورم ندارند! تو، منی که اگر جایی‌ات زخم بردارد، انگار که من؛ اگر غصه‌ای، دلت را سنگین کند، انگار که... اگر خوشحال شوی هم، باز همین‌ها صادق‌ند! تو، جنسیتی، نژادی، فرهنگ... حتی سن و سالی زود یا دیرتر از منی که زمین به خود دیده... گونه‌ای تکامل‌یافته یا ضعیف‌تر از من که شاید حتی من را نقض کند؛ بگذار بکند؛ مگر ریشه، از شاخه گلایه می‌کند که چرا کرم و کود را تجربه نمی‌کند و درعوض، همسایه‌ی گنجشک و یاکریم و کلاغ‌هاست؟ همه باهم° درخت‌اند؛ هرکدام با کاربری‌ای جدا ولی نیازمند به هم!
چه خوشحالم از این دیدگاهِ بینهایت زیبا و رنگی که رنج‌های « انسان‌بودنِ » امروزم را به جانم° نوش کرد! یادِ آن جمله از خودم افتادم که خیلی‌وقت‌پیش‌ها نوشته بودمش: « ما، همه، هَمیم پس یکدیگر را باشیم با هم! » ساعت ده و خرده‌ای از شبِ یکمِ اسفند است و مغازه کمی سرد، با اینکه بخاری روشن است! یک مشتری داشتم که ظاهراً دیگر قرار نیست بیاید؛ هرچند من تا همین چند دقیقه‌ی قبل، مشغول بودم: روزمره‌نویسی و جنایت و مکافات و موسیقی بی‌کلام و... حالا با وجودِ تَه‌بندیِ جمع‌وجوری که با ویفر شکلاتی کردم، باز احساس ضعف می‌کنم اما جالب است که دلم، نه خانه را می‌خواهد و نه قدم زدن را و... نه اینکه به این کارِ الآنم، علاقمند باشم، نه ولی دَم‌دست‌تر است... شاید این و شاید هم هزار کَلکِ ناخودآگاهِ کَلَکم که به عمد، اینجا نشانده‌ام تا... می‌خواهم ( یا می‌خواهد ) لَم بدهم برروی مبلِ تک‌نفره‌ی راحتی و موسیقی بی‌کلام، بنوازد و من به هیچ‌کجایم نباشد که کسی بیاید که مرا در این حالت ببیند و به سبکِ شخصیِ خود، قضاوتم کند... البته اکنون چیزی را بیشتر از اینهایی که اعتراف کردم، هوس کرده‌ام که شاید بَدَک نباشد ولی نمی‌خواهم بر زبان بیاورم... نه، فیلم دیدن نیست! فراموشش کن...
