حالم اصلا خوب نیست.باید ازت خداحافظی کنم.مجبورم ازت بگذرم.دلم برای تنهاییت که قرار بود باهم پر کنیم می سوزه.ینی باید چکار کنم خدایا؟ موندم سر دوراهی.قبولِ یه عذاب وژدان سنگین،که هر روز شونه هامو خمیده تر بکنه، حس کردنِ به صلاح بودنِ این نبودنِ ما با همدیگر! راستش با این دوّمی، یخورده احساس تسکین قلب میکنم.دقیقا مثل یه مریض لاعلاج که مطمعنّه داروهاش بی تاثیره وفقط داره خودش رو گول میزنه!
میدونی، همه میگن بودنِ الانِ ما، اصلا به صلاحمون نیست.اینطوری فقط خودمون رو بیهوده خسته می کنیم!زود پیر میشیم و باید منتظر شمردن خط های پیشونی هم باشیم.
اصلا چرا این ها حرف از نبودن ِ ما می زنند و مدام ذکر محافل بی کاریشون شدیم!مگه ما چه هیزمِ تَری بهشون فروختیم که برای گرم کردنِ تنورِ دورهمیشون، مجبوریم رنجِ شکسته شدنِ شاخه هامون رو باچشمامون ببینیم و فقط تحمّل کنیم.
بنظرت بهتر نبود بیخیال حرف های مفت مردم می شدیم و شبانه،بارِ سفر رو می بستیم. و کوله های خالی از حال بدمون رو پشتمون می انداختیم و مخفیانه می رفتیم اونجایی که فقط خودمون دوتا آدرسش رو اَزبَریـم.به پشت سرمون هم نگاه نمیکردیم!
غریبه که نیستی، کاش دردَم فقط همین ها بود.کاش همه ی ذهن مشغولیم، فقط دیگران بودن.حتما کم کم داری متوجّه میشی منظورم رو. و یه حدس هایی میزنی،که تو سرم چی میگذره! چون حجمی از مجهولات تو سرم، مثل سخت ترین معادلات احتمال زمان دانشگاهم عبور می کنن.و من باید حدس بزنم.به کدوم احتمال، جداییه ما به صلاحمونه!هرچند من هرترم این دانشگاه رو مشروط می شدم.
حرفم رو نیمه کاره رها کردم.اجازه بده کامل بگم.نزار حرفی تو دلم بمونه این دَم آخری.چون دیگه نه اصلا توان نگهداشتن بغضم رو دارم.نه حوصله ی سوالات وقت وبی وقته دلم، که دایم نبودنت رو، باسوالای بی مربوطش بهونه می کنه!
بزار الان که خودم رو گلادیاتورِ نبردهای تن به تن افکار و احساسمون کردم، بیطرف یه گوشه بشینم و بزارم خودشون انقدر درگیرِ هم بشوند که یا به جواب برسن یا بمیرن و آسوده، این تدبیرِ تقدیر رو ترجیح بدهند به خوره ی ابهام!
- خودت از ته دلت خاستی بری؟ما که باهم خوب بودیم!چی عوض شد که این جدایی رو به صلاحمون دونستی؟و باماشین حسابِ مهندسیِ پیشرفتت که ظاهرا فقط برای همین کار خریدی، حساب و کتابمون رو از هم سَوا کنی!وگرنه خودت خوب میدونی، باورِ ساده ی ما، کارش با یه جمع و تفریق تموم بود. با یه چرتکه ی رنگ و رو رفته ی شکسته!
- یادته! من که خوب تو خاطرمه، چطور توی بیقراریات، بی توجّه به دلیلت، فقط آرومت می کردم. وحالا تو، بی توجّه به من، این منِ بیقرار رو،تنها، رها میکنی.
چطوری دلت میاد من رو تو این حال، ببینی!من که دلم به حال خودم می سوزه، وقتی خودم رو جای تو میزارم باچشمِ تو، به خودم نگاه می کنم.
- می بینی؟ این منی که یه روزی، دایرة المعارفِ کلماتِ به مقصد نرسیدت بودم، حالا خودش گیره کرده بین ساده ترین نگارشی که توی دوران راهنمایی، بهمون یاد دادن.جمله ی ساده و کوتاهِ "دوستت دارم".
توهم سرت رو میندازی پایین زیر چشم من رو نگاه می کنی.
می بینی چقدر کم توقّع شدم که دیگه ناراحتم نمیکنه، این بی اعتنایی های معصومانت! چون توی اخلاق مردونه ی من،دیدنه پریشونی و اظطرابِ تو، هیچوقت تعریف نشده بود.
می بینی چقدر خودم رو به حواس پرتی میزنم تا فراموش کنم که دلیل این دیدار چی بود!چرا بی دلیل سوالاتی رو که مثل اسید می سوزونه و ازهم می پاشونه احساسم رو،فراموش می کنم،تا بتونی زودتر خودت رو، تویی که تنها دلیل انگیزم برای نوشتنی، از چنگ سوالای ظالمانم رهایی بدی.
نگران نباش من مثل تو جراتِ اینکه بایستم و رفتنِ سراسیمه ات رو تماشا کنم ندارم .پس تو هم بیا و ازاین فرصت استفاده کن و تو حدّفاصله ی پلک زدنم، برو.ومن هم پشتِ تاریکیِ پلکم، که پُر از دونه های برفه، حریصانه نزاره گرِ این اعجاز ِ روز اوّل آشناییمون میشینم.صحنه هایی که تا عمر دارم باید بدون بلیط و از روی اجبار، بشینم روی صندلیِ اوّل سینمایِ ناخودآگاهم و به تماشا بشینم.
