در غروبِ یه روز تابستونی، لم داده روی دیوار، پس‌مونده‌های آفتاب توی آسمون مونده بود و شب در راه بود. دستِ خنک نسیم، لابلای موهای تنم، نوازشی رو بهم یادآوری میکرد که قبل‌ترها، زبونِ خیس مادرم بجاش انجام میداد. دست چپم روی دست راستم، زیر چونم، پاهام از زیر شکمم، متمایل به یه طرف و دُمم توی هوا می‌رقصید و از حال خوشی که سراغم اومده بود خبر میداد!
سمت چپم، ساختمون تازه ساختی بود که داخلش اثری از آدمایی که از صبح مشغول به کار بودن، نبود و سمت راستم همون خونه‌ی قدیمی که کلی باهاش خاطره دارم. شاخه‌های درخت از باغچه‌ی کوچیک خونه‌ی قدیمی، گوش‌هامو قلقلک میداد. من رابطه‌ی خوبی باهاش دارم. توی گرمای تابستون، همیشه بهترین سایبونیِ که میتونم پیدا کنم!
صدای بچه‌هایی که طبق معمولِ هرروز، داخل کوچه ورجه وورجه میکنن توی گوشم می‌پیچید. مادراشون که برای آروم کردن اونها، جیغ و داد میکنن و مدام اسمشونو صدا میزنن، بچگی‌های من رو برام زنده میکرد! آخیش! چه حال عجیبی بود این حال! خسته از دوندگی‌های معمولِ روزانم، با چشمای نیمه‌باز، زندگی آدما رو زیر نظر داشتم و درحالتی بین خواب و بیداری، زبونم رو روی سیبیل‌هام می‌کشیدم.
امروز، روز پرمخاطره‌ای داشتم. صبح با صدای خروس بی‌محل از خواب پاشدم. اول از همه، با دادنِ چند تا کش و قوس به بدنم، قلنج کمرم رو شکستم. زیرم خیلی خشک بود. آخه جدیدا محل خوابم رو عوض کردم. یه انباری، گوشه‌ی یه باغِ متروکه پیدا کردم. جای دِنجی هستا ولی بَدیش اینه که داخلش چیز نرمی واسه خوابیدن وجود نداره. یه تُشکی، کیسه‌ی کاهی که اذیت نشم. ولی چون امن و امانه و کسی نیست که مزاحمم بشه، فعلا ترجیح میدم همونجا سَر کنم تا جای بهتری پیدا کنم. خلاصه، روی زمین یه غَلتی زدم و به پشت، روبه پنجره، به آسمون خیره شدم. از لای شیشه‌ی شکسته‌اش باد خنکی هوای داخل رو تر و تازه میکرد. چند لحظه‌ای رو به همون حالت گذروندم که صدای خش خش از گوشه‌ی انباری، گوشامو تیز کرد. چهار دست و پا، خبردار وایستادم. هوا هنوز کاملا روشن نشده بود. این بود که برام سخت بود علت رو متوجه بشم. پاورچین پاورچین جلو رفتم. ته دلم خوشحال بودم که یه صبحونه‌ی گرم و نرم پیدا کردم. چی بهتر ازین واسه شروع روز! اینجوری میتونستم با خیال راحت برم سراغ ماجراجویی‌های روزانم. باد داخل فضای اتاق می‌پیچید و من به عاملِ صدا نزدیکتر میشدم که مصمم‌تر از قبل، به کار خودش مشغول بود. جلوتر، یه قدمیِ طُعمه بودم که همه رویاهام نقش بر آب شد: با یه حمله‌ی سریع، پوزه‌امو بردم سمتش اما تنها چیزی که دندون‌گیرم شد، یه تیکه پلاستیک بود که باد تکونش میداد. نه! مثه اینکه امروز قرار نبود غذای راحتی گیرم بیاد. پشیمون، پشتمو بهش کردم و با چند تا قدم سریع، نزدیک پنجره شدم و با یه پَرش تمرین شده، خودمو به سوراخیِ شیشه رسوندم و مراقب ازینکه دست و پام زخمی نشه، زدم بیرون، پِی اتفاقی که امروز منتظرم بود.
جایی که من هستم، به این صورتِ که، یه خونه‌ی زهوار دررفته، واقع در ته باغ، همراه با دیوارهای بلندی که روشون رو با نرده‌های نیزه‌شکلِ زنگ زده پوشوندن. درختای قدیمی‌ای که داخل باغ قرار گرفتن، یادآور اینه که مدت زیادی از عمر اینجا میگذره. سطح زمین از علف‌های بلند و نامرتبی پوشیده شده که معلومه خیلی وقته کسی بهشون رسیدگی نکرده! و اما وسط این باغِ بی سر و ته، یه استخر عمیق قرار گرفته که سطح آب رو لجن‌های سبزرنگ فرش کرده. گمونم زیرش پر باشه از جونورای خوشمزه‌ای که بعد از ماهی‌‌ها، صاحبخونه‌های قبلیش، اونجا رو برای زندگی انتخاب کردن: قورباغه‌های چاق و چله!
قدم زنان خودمو به استخر رسوندم تا یه آبی به سر و روم بزنم. با پَنجه‌ام یه گوشه از لجن‌ها رو کنار زدم و خودمو داخلش تماشا کردم. پوزه‌امو نزدیک سطح آب کردم و با زبونم، خنکیِ اون رو احساس کردم. چندتا قلپ خوردم و بعد از یخورده آب‌بازی، شروع کردم به درآوردن کَک و مَک‌های روی پوستم و پشتمو به درخت می‌مالیدم. بعد از آروم شدنم، تصمیم گرفتم بزنم بیرون تا ببینم چی گیرم میاد. لابلای نرده‌ها وایستادم و بالا اومدن خورشید رو تماشا کردم. قشنگترین صحنه‌ایِ که تو عمرم دیدم، همین تماشای هروزه‌ی طلوع آفتابِ!
آروم آروم سطح دیوار رو گرفتم و خودمو به زمینِ صاف رسوندم. یه نگاه به اطرافم انداختم. به جز مردِ نارنجی‌پوشی که با جاروش مشغول نظافت کوچه بود، کسی رو ندیدم. بوی گرد و غبار فضای محله رو پر کرده بود. کنار دیوار رو گرفتم و سلّانه سلانه خودمو به تقاطعی که توی اونجا، محوطه‌ی باغ تموم میشد رسوندم. سرِ بریدگی، کنار درخت کاج، یه سطل آشغال مشکی رنگ قرار گرفته. امروز ظاهرا دیر رسیده بودم. قبل از من خالیش کرده بودن. هرچند آنچنان میلی به غذا نداشتم؛ اومده بودم که یخورده خوش‌بگذرونم! برای یه گربه‌ی تَر و فِرز مثه من، همیشه یه چیزی واسه سیر کردن شکمش پیدا میشه، پس سرمو بالا گرفتم و مغرورانه پریدم روی سطح زمین و به راه خودم ادامه دادم. جای خاصی مدنظرم نبود، فقط یه جا باشه که آزار کسی بهم نرسه!
همه از زشتی‌شون رنج میبرن، اما من از زیباییِ ظاهریم: جثّه‌ی نسبتا متوسط، انقدری که از یه سوراخ دودکش راحت برم پایین. با موهای کوتاه و مرتبِ طلایی‌رنگ همراه با لکه‌های سفیدی که سطح پوستمو پوشونده، و گوش‌های نوک‌تیز و یه دُم جمع و جور که من رو به یه گربه‌ی شهریِ باکلاس تبدیل کرده. وسطِ اینهمه دود و کثیفی، این ظاهرِ آراسته‌ی منه که همیشه باعث جلب توجه آدما میشه، مخصوصا بچه‌ها! هیچوقت یادم نمیره، یه روز داخل پارک، به جرم بازی با یه دختربچه، واسه فرار از لنگ کفش مادرش، به چه زحمتی افتادم. هرموقع یادش میفتم، تمام موهای تنم راست میشن:《پشت یه نیمکت، مشغولِ خوردن محتوایِ یه تیکه ساندویچ بودم که ازون زیر، متوجه حضورِ چندتا آدم شدم. غذا رو نیمه‌تموم ول کردم و اومدم سَرک بکشم تا مطمئن بشم خطری تهدیدم نمی‌کنه. از لابلای پاهای مادرش، یه دختربچه با موهایی همرنگ موهای خودم رو دیدم که مشغول دوچرخه‌سواری بود. یه حسِ غریزی که اسمشو میزارم نیاز به شیطنت، باعث شد تا دور بزنم و از پشت شمشادها خودمو بهش برسونم. اولش یخورده ترسیدم اما به محض اینکه نگاه اون با نگام گِره خورد، ترسم ریخت و پا به میدون گذاشتم. اونم دوچرخه‌شو آروم روی زمین رها کرد و اومد سمت من. نمیدونم چرا بهش اعتماد کردم! روبروم دوزانو نشست و دستش رو دراز کرد تا نوازشم کنه. منم پاهام رو زیرم جمع کردم و روی دستام مقابلش وایستادم و دمم رو کنارم حلقه کردم و به نشونه‌ی اعتماد، آروم تکونش میدادم. چند دقیقه‌ای به همون حالت گذشت. زیر نوازش‌های کودکانه‌اش، چشام داشت گرم میشد. حواسم پرتِ این تفریح‌ِ دوست‌داشتنی شده بود که جسارت به خرج داد و دست کرد زیر شکمم و اومد تا بغلم که... گیج و مَنگ پا گذاشتم به فرار و فقط شانس آوردم که تونستم داخل شلوغی، سریع خودمو به یه درخت برسونم و نجات پیدا کنم!》
چند قدمی از سطل آشغال دور شده بودم، هر از گاهی یه مکث کوتاه میکردم و باز زبونم دستام رو لیس میزدم و یه صدای آشنا از روی رضایت، از ته گلوم بیرون میومد:《میو... میو...》انگار همه‌ی شهر به احترام من سکوت کرده بودن؛ تنها صدای گنجشکا بود که گوشمو کَر میکرد. من از گنجشکا متنفرم. با اون صدای تومُخی‌شون، همیشه باعث خراب کردن استراحت من میشن. یه دونشون به خودش جرات داد و برای خوردن تیکه‌های بیسکوییتی که کنار دیوار افتاده بود، از روی سیم برق پَر زد و به فاصله‌ی چند قدمیم، نشست روی زمین. توقف کردم و بهش خیره شدم اما گویا اون، گول ظاهرِ مرتبم رو خورده بود و به کار خودش ادامه داد. اینبار میخواستم یه درس درست و حسابی بهشون بدم. جوری که انگار حواسم بهش نیست، شروع به حرکت کردم. دقیقا روبروش وایستادم و در لحظه تصمیم به حمله گرفتم. خیز برداشتم و با یه حرکت سریع، دویدم و خودمو پرت کردم روش. حتی دُمش هم توی پنجم گیر افتادها ولی بخت باهاش یار بود که دوستاش زودتر خبرش کردن و در رفت. بلاخره یه روزی انتقامم رو ازشون میگیرم!
در جستجوی یه ماجرای هیجان‌انگیز، به راه خودم ادامه دادم. اینم یادم نره که بگم من یه گربه‌ی تنهام. عادت ندارم مثه باقیِ همنوعان خودم، برای طی کردنِ یه مسیر، واسه قایَم کردن خودم از نگاه آدما، جوب‌های کَر و کثیف رو انتخاب کنم یا از دیوارهای بلند، با فاصله ازشون راه برم. پدر و مادر من گربه‌های خونگی بودن و من و برادر خواهرام از بَدوِ تولد، با نوازش‌ها و خلق و خوی اونها آشنایی داشتیم. هیچوقت واسه غذا، خودمونو به زحمت نمی‌انداختیم. همیشه یه ظرف شیر، آماده و محیا کنار لونه‌مون قرار داشت. واسه همون، از توصیه‌های مادرم این بود که برای رفاه بیشتر، از گربه‌های خیابونی دوری کنم و سعی کنم با خوش‌رفتاری، رضایت صاحبخونه رو جلب کنم. اما برخلافِ پیشنهادهای مادرم، با توجه به کنجکاوی‌ِ شدیدی که داشتم، طولی نکشید که به محض جون گرفتنِ پاهام، برخلاف باقیِ اعضای خانواده، ازون خونه زدم بیرون و پا به دنیای ناشناسِ پشت دیوارها گذاشتم.
بی‌توجه به گشنگیِ مختصری که سراغمو گرفته بود، لب خیابون وایستادم. ماشینا یکی یکی سر و کلّشون پیدا میشد. راه افتادم تا از عرض خیابون رد بشم و خودمو به اونطرف برسونم. بین راه، یه ماشینِ باری رو دیدم که پشت چراغ وایستاده بود و درِ پشتیش باز بود. بدم نیومد که یخورده هیجان چاشنی امروزم بکنم. این شد که از تصمیمم منصرف شدم و طوری که حواس راننده نباشه پریدم پشتش. ماشین راه افتاد. چند تا چهار راه رو رد کرد و من که اون پشت، خودمو بین کارتن‌ها و خِرت و پرت‌هاش جا داده بودم، یه راهی برای دیدنِ منظره‌ی بیرون پیدا کردم و شبیه به گوسفندهای پشت وانت، سرم رو بیرون آوردم و مشغول چشم چرونی شدم.
تا سر یه چهارراه وایمیستاد، ماشینای دیگه‌ام ترمز میزدن و پشت‌سرش نگه‌میداشتن. یه ماشین رو دیدم که رانندش کنار خودش یه سگ نشونده بود و دست به سر و گوشش میکشید. محوِ تماشای اون، یاد خاطرات بچگیم افتادم:《اونجا که بچه‌ی صاحبخونه، من رو از مادرم جدا میکرد و بغلم میکرد و می‌برد داخل اتاقش تا باهام بازی کنه. من رو روی تخت‌خواب صورتیش می‌نشوند و اسباب‌بازی‌هاش رو دورم می‌چید تا باهم بازی کنیم. با وجود بیقراری‌های کودکانم، نگاه مادرم بهم آرامش خیال میداد که حتما بهم خوشمیگذره و واقعا هم خوش میگذشت! مدام اسباب‌بازی‌هاش رو کنارم میذاشت و دستم رو میگرفت، انگار که منم بلدم باهاشون بازی کنم، باهام ور میرفت! خسته که میشدم، شونه‌هام و پشت گردنم رو ماساژ میداد و تا میدید که رام شدم، دوباره مشغول کارش میشد...》 غرق توی رویام بودم که نگاهِ سگ متوجه حضور من شد و شروع کرد به وَق زدن. سریع خودمو جمع و جور کردم و سرم رو آوردم داخل.
بلاخره حوصله‌ام سر رفت و بعد از چند دقیقه مسافرتِ مفت و مجانی، پشت یه چراغ قرمز، جَست زدم و پریدم پایین. موقعیت اونجا برام غریبه بود. دویدم و خودمو به پیاده رو، پشت یه باجه‌ی تلفن رسوندم. خورشید تقریبا به وسط‌های آسمون رسیده بود و گرمای هوا اذیت کننده شده بود. واسه همین، چند دقیقه‌ای رو داخل سایه استراحت کردم. یخورده که جون گرفتم، راهی شدم تا خودمو به آب برسونم و تشنگیم رو برطرف کنم. بدون توجه به شلوغیِ پیاده‌رو، یه گوشه رو گرفتم و قدم‌زنان حرکت میکردم. چند قدمی که جلوتر رفتم، از دور، یه فضای سبز، روبروم، اونطرف خیابون به چشمم خورد. با احتیاط، پشت‌سر یه پیرمرد از خیابون رد شدم و به فضای سبز نزدیک شدم. وارد چمن‌های حاشیه‌ی محوطه که شدم، متوجه شدم که خیس‌اند. قطره‌های آب رو روی پیشونیم احساس کردم. سر برگردوندم دیدم اونطرف‌تر، از یه وسیله‌ای که به یه شیلنگ وصلِ، آب داره مثه بارون میباره. هوس کردم خودمو بهش نزدیک کنم تا بلکه از حرارت بدنم کم بشه اما امان از غریزه‌ی ذاتیم که از آب فراریِ! اینجا بود که به جونواریی که داشتن ازین نعمت استفاده میکردن حسودیم شد. با گوش‌های آویزون برگشتم و از راه آسفالت، مسیری که تهش حوضچه‌ی بزرگی دیده میشد رو به سختی در پیش گرفتم. خوب که سیراب شدم، مجددا یه تیکه سایه زیر درخت پیدا کردم و تصمیم به استراحت گرفتم تا هوا یخورده خنک بشه!
